Η τραγωδία της Αργεντινής: μια ιστορία από την οποία οφείλουμε να διδαχθούμε.

Η τραγωδία της Αργεντινής που από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 συνδέθηκε με τη ζώνη του δολάριου και κατέρρευσε σταδιακά μέχρις ότου αποδεσμευτεί απ’ αυτήν τον Ιανουάριο του 2002, όταν δεν αποσωσιωπείται, διαστρεβλώνεται ή και αλλοιώνεται εξωφρενικά από το κυρίαρχο πολιτικοδημοσιογραφικό σύστημα. 

Κατά πως βολεύει, το άσπρο γίνεται μαύρο και το αντίθετο. 

Αλλοιώνονται ανενδοίαστα αυτά τα ίδια τα γεγονότα. Ημιμαθείς ή κατευθυνόμενοι τηλεοπτικοί αστέρες «αφηγούνται» στο ζαλισμένο πλήθος της δημοκρατίας του θεατή, τη δική τους εκδοχή της τραγωδίας. Στη φανταστική ιστορία που αφηγούνται, τα γεγονότα με την κορύφωση της φτώχειας, τις κοινωνικές συγκρούσεις με τα πολύνεκρα θύματα, τις πορείες με τις κατσαρόλες που χτυπούσαν οι νοικοκυρές, συνέβησαν μετά την αποδέσμευση του πέσος από το δολάριο και τη στάση πληρωμών, ή πτώχευση όπως βολεύει να την αποκαλούν. Στην πραγματικότητα, η κορύφωση των γεγονότων αυτών, όπως και η πραγματική πτώχευση της χώρας, είχε ήδη συντελεστεί αρκετά πριν από τη στάση πληρωμών και την αποσύνδεση του πέσος από το δολάριο τον Ιανουάριο του 2001.

Όταν ο σημερινός αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σε παρέμβασή του στο ελληνικό Κοινοβούλιο στις 7/9/2012 ανέφερε ότι, «μακάρι να είχαμε γίνει Αργεντινή», το κυβερνών κόμμα με επίσημη ανακοίνωσή του έσπευσε να τον «κατακεραυνώσει» αναφέροντας ότι «ο αντίστοιχος “Τσίπρας” στην Αργεντινή εγκατέλειψε τη χώρα του με ελικόπτερο». Προφανώς οι υπεύθυνοι για την ανακοίνωση αυτή, είναι είτε ασυγχώρητα αδιάβαστοι, ή σκόπιμα διαστρεβλώνουν τα πραγματικά γεγονότα της αργεντίνικης τραγωδίας που προσομοιάζει τόσο πολύ με την ελληνική τραγωδία.

Στην πραγματικότητα, στην Αργεντινή εκείνος που δραπέτευσε με ελικόπτερο στις 21/12/2001 ήταν ο αντίστοιχος Σαμαράς, κάτι το οποίο εμείς προσωπικά απευχόμαστε. Δύο μέρες πριν, είχε εξαφανιστεί ο τότε Υπουργός Οικονομικών, ο μισητός σήμερα από τους Αργεντίνους Ντομίγκο Καβάγιο, δηλ. ο αντίστοιχος Στουρνάρας και Παπακωσταντίνου μαζί. Κανένας νουνεχής άνθρωπος, δεν επιθυμεί να φτάσουμε ως εκεί. Γιατί αυτό θα είναι πολύ-πολύ επώδυνο όχι μόνο για τους κυβερνώντες αλλά κυρίως για το λαό. Αλλά ας δούμε συνοπτικά την ιστορία της Αργεντίνικης τραγωδίας που μοιάζει με θρίλερ από το οποίο οφείλουμε να διδαχθούμε.

Η Αργεντινή βίωσε μια δύσκολη οικονομική περίοδο με πολύ υψηλό πληθωρισμό στη δεκαετία του 1980. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 , ο τότε πρόεδρος Κάρλος Μένεμ με τον υπερυπουργό Οικονομικών Ντομίνκο Καβάγιο, συνδέουν το νόμισμα της χώρας με τη ζώνη του δολαρίου, καθορίζοντας τη συναλλαγματική του ισοτιμία σε ένα πέσος προς ένα δολάριο. Η απόφαση υποστηρίζεται θερμά από το ΔΝΤ, με το σκεπτικό ότι θα εξαφανίσει το πληθωρισμό και θα βοηθήσει την ανάπτυξη. Αρχικά, η κατάσταση της οικονομίας βελτιώνεται με κυρίαρχο στοιχείο τη συναλλαγματική σταθερότητα και τη συγκράτηση του πληθωρισμού. Όμως, η σύνδεση του πέσος με το σκληρό δολάριο, σε συνδυασμό με την επικρατούσα κρατική διαφθορά και κυβερνητική κακοδιαχείριση, βυθίζουν την οικονομία στην ύφεση. 

Μετά τη μεξικανική κρίση του 1995, η κατάσταση της οικονομίας της Αργεντινής χειροτερεύει. Για να χρηματοδοτηθεί από τις αγορές, υποχρεώνεται να καταβάλλει επιτόκια που φθάνουν το 20%. Τα ελλείμματα του δημοσίου και του ισοζυγίου πληρωμών διογκώνονται και η διεθνής ανταγωνιστικότητά της συρρικνώνεται δραματικά. Την ίδια ώρα, γειτονικές χώρες και κυρίως η Βραζιλία, έχοντας ως όπλο τα υποτιμημένα νομίσματά τους, σημειώνουν πολύ καλύτερες οικονομικές επιδόσεις. Με το δημόσιο χρέος της Αργεντινής να φτάνει στα 150 δις δολάρια, την ύφεση, τη φτώχεια και την ανεργία να καλπάζουν, το ΔΝΤ παρέχει δάνειο 10 δις. με όρους Μνημονιακής λιτότητας.

Τον Ιούνιο του 2000, μια γενική απεργία 30 ημερών παραλύει τη χώρα. Το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και η Διαμερικανική Τράπεζα Ανάπτυξης, ένας τρισυπόστατος φορέας αντίστοιχος της δικής μας Τρόικας, επιβάλλει στα μέτρα της νεοφιλελεύθερης ορθοδοξίας, ένα δεσμευτικό «σχέδιο διάσωσης», με αποκρατικοποιήσεις, απολύσεις στο δημόσιο, περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές και απελευθέρωση των εργασιακών σχέσεων. Η κυβέρνηση ακολουθεί πιστά τη νεοφιλελεύθερη συνταγή. Ακολουθούν κοινωνικές συγκρούσεις με επακόλουθο τα πρώτα θύματα. Με τις αντιδράσεις να πολλαπλασιάζονται, η Τρόικα παρέχει νέο δάνειο ύψους 39,7 δις δολαρίων το οποίο επίσης παρουσιάζεται ως η σωτηρία της χώρας. 

Το Μάρτιο του 2001, ο Ντομίγκο Καβάγιο που επανέρχεται στη θέση του Υπουργού Οικονομικών υπό τις ευλογίες του ΔΝΤ, προωθεί μια νέα σειρά σκληρών μέτρων λιτότητας, με συνέπεια το κλείσιμο εκατοντάδων επιχειρήσεων και την επιτάχυνση της ύφεσης. Ακολουθεί και νέα κοινωνική αναταραχή που κορυφώνεται με τη γενική απεργία της 20ης Ιουλίου 2001. Οι οίκοι Standard and Poor’s και Moody’s, κάνουν λόγο για τεχνητή στάση πληρωμών και για νέες απαραίτητες θυσίες του λαού.

Λόγω της μαζικής φυγής καταθέσεων από τις τράπεζες, η κυβέρνηση τις μπλοκάρει και επιτρέπει την ανάληψη μόνο μικροποσών, εφαρμόζοντας το επιλεγόμενο corralito. Την ίδια περίοδο, τα δημοσιονομικά έσοδα καταρρέουν προκαλώντας παράλυση της οικονομίας, βαθιά ύφεση και ελλείψεις βασικών αγαθών πρώτης ανάγκης. Η Αργεντινή, μια χώρα με τεράστια γεωργική και κτηνοτροφική παραγωγική δυναμική, αδυνατεί να θρέψει τους πολίτες της. Ο οίκος Fitch την υποβιβάζει σε καθεστώς χρεοκοπίας. Το ΔΝΤ ανακοινώνει ότι δε θα καταβάλλει τη δόση του δανείου του 1,26 δις δολαρίων εκείνης της περιόδου.

Ακολουθούν και νέες ταραχές και στις 12 Δεκεμβρίου 2001 κηρύσσεται γενική απεργία με απολογισμό τρεις νεκρούς και 378 τραυματίες. Όλη η χώρα βρίσκεται στους δρόμους με εμπροσθοφυλακή το «κίνημα της κατσαρόλας». Επιστρατεύεται σκληρή αστυνομική βία με θλιβερό αποτέλεσμα, 35 νεκρούς, χιλιάδες τραυματίες και 4.500 συλλήψεις. Στις 19/12/2001 ο Υπουργός Οικονομικών, Ντομίγκο Καβάγιο εξαφανίζεται. Δυο μέρες μετά, στις 21/12/2001, ο Πρόεδρος Ντε Λα Ρούα με τη γυναίκα του, δραπετεύουν με ελικόπτερο.

Τη διακυβέρνηση αναλαμβάνει ο Α. Ροντρίγκεζ Σάα, που δηλώνει ότι δε θα πληρώσει “ούτε ένα σεντ από το χρέος”. Επτά μέρες μετά υποχρεώνεται να παραιτηθεί. Τον διαδέχεται ο Ε. Ντουάλτε που τον Ιανουάριο του 2002 αποδεσμεύει το πέσος από το δολάριο και το υποτιμά κατά 55%. Η Τρόικα πιέζει σκληρά και δίνει διορία ενός μόλις έτους στην κυβέρνηση για να ξεπληρώσει τα χρέη της. Στη χώρα επικρατεί κοινωνική αναταραχή. Το Μάιο του 2003 Πρόεδος ανακηρύσσεται τελικά ο Νέστορ Κίρστνερ, ύστερα από εκλογές με αντίπαλό του τον πρώην Πρόεδρο Κάρλος Μένεμ που είχε θεσπίσει τη σύνδεση του πέσος με το δολάριο.

Αύξηση Καθαρού Εγχώριου Προϊόντος σε Αργεντινή και Βραζιλία μεταξύ των ετών 2000 και 2012

Πηγή : Paul Krugman , Down Argentina way, The New York Yimes,3/5/2012

Στη συνέχεια η Τρόικα πιέζει όλο και περισσότερο, αλλά ο Κίρστνερ και ο άξιος νέος Υπουργός Οικονομικών του Ρομπέρτο Λαβάνια, ακολουθούν μια διαφορετική πολιτική. Αυξάνουν τους κατώτερους μισθούς και τις συντάξεις κατά 40-50% και παίρνουν επιπλέον μέτρα για την ενίσχυση της εσωτερικής κατανάλωσης. Ο Κίρτνερ διαπραγματεύεται την αποπληρωμή των χρεών, με προϋπόθεση το κούρεμα ενός μέρους τους και τελικά αποσπά τη συναίνεση των 2/3 των διεθνών πιστωτών. Ακολουθεί μια σταθερή και αποφασιστική στάση κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων. Προσφέρεται να αποπληρώσει τα οφειλόμενα, με διαγραφή του 70-75%. Οι δανειστές εξοργίστηκαν. Ανταπάντησε λέγοντας πως αυτή είναι η τελική προσφορά. Ή θα τη δέχονταν ή θα έχαναν την ευκαιρία να πάρουν πίσω τα χρήματά τους. Επισήμανε ότι δεν πρόκειται να φορολογήσει άλλο τους ήδη εξαθλιωμένους συμπατριώτες του και κάλεσε τους δανειστές να επισκεφτούν τη χώρα ώστε να «δουν από κοντά τι σημαίνει φτώχια». Αντιμέτωπη με την αποφασιστικότητα του Κίρσντνερ, η πλειονότητα των δανειστών, αποδέχτηκε τους όρους του, τους οποίους και η μετέπειτα κυβέρνηση της Αργεντινής τήρησε στο ακέραιο.

Σήμερα, δέκα χρόνια μετά τη δραπέτευση του Ντε Λα Ρούα με ελικόπτερο το 2001, η Αργεντινή, χωρίς φυσικά να έχει λύσει όλα της τα προβλήματα, βρίσκεται σε πολύ καλύτερη κατάσταση. Ανέκτησε την ανταγωνιστικότητά της με το υποτιμημένο πέσο, ανέστρεψε την ύφεση, οι επενδύσεις τριπλασιάστηκαν, δημιουργήθηκαν 3 εκ. νέες θέσεις εργασίας, η εσωτερική κατανάλωση αυξήθηκε σημαντικά, η οικονομία της καλπάζει σε επίπεδα του 9-10% ετησίως ξεπερνώντας το ρυθμό ανάπτυξης της γειτονικής Βραζιλίας ( βλ. σχετικό διάγραμμα ). 

Τα ελλείμματα συρρικνώθηκαν θεαματικά, οι μισθοί και οι συντάξει αυξήθηκαν σημαντικά, τα επίπεδα της φτώχειας μειώθηκαν κατά 50%, η ανεργία έπεσε στο 7% και ο επίσημος πληθωρικός στο 10%. (Ο ανεπίσημος πληθωρισμός λέγεται ότι ανέρχεται σε επίπεδα της τάξης του 15-20%). Η χώρα συμμετέχει ενεργά στη διεθνή οικονομική ζωή, με τις εξαγωγές των προϊόντων της να αυξάνονται διαχρονικά. Η ισοτιμία του εθνικού της νομίσματος σήμερα ανέρχεται στο λογικό ύψος των 100 πέσος προς 1 δολάριο, γεγονός που επιτρέπει ισχυρή ανταγωνιστικότητα της οικονομίας με ικανοποιητική σχετικά συναλλαγματική σταθερότητα.

Σήμερα, ο Νέστορ Κίρστνερ που έφυγε από τη ζωή στις 27/10/2010, λατρεύεται σαν ήρωας και η σύζυγός του Κριστίνα Φερνάντες Κίρστνερ που τον είχε διαδεχτεί στην προεδρία ύστερα από τις εκλογές στις 28/10/2008, κατέβαλλε στους διεθνείς πιστωτές της το τελευταίο ποσό των συμφωνηθέντων χρεών ύψους μόλις 2,5 δις δολαρίων πρόσφατα στις 29 Ιουλίου 2012. Η ανατρεπτική, στιβαρή και αποτελεσματική αυτή κυβερνητική πολιτική, με επίκεντρο την αποδέσμευση του πέσος από το σκληρό δολάριο που έπληττε την ανταγωνιστικότητα της Αργεντινής, εκτός από τη ριζική βελτίωση της οικονομικής πραγματικότητας της χώρας, χάρισε στους πολίτες της, όπως οι ίδιοι το αναγνωρίζουν, ένα υπέρτατο αγαθό που συμποσούται σε τρεις λέξεις : « ελπίδα, αξιοπρέπεια, εργασία ».

Το γενικό συμπέρασμα που βγαίνει από το Αργεντίνικη τραγωδία, είναι τελικά ότι, αν και η ιστορία επαναλαμβάνεται, οι υπέρτατοι διαχειριστές της δε φαίνεται να μαθαίνουν από τα διδάγματά της. Αυτή η ιστορία της Αργεντινής, ανέφερε χαρακτηριστικά ο Νομπελίστας Τζόζεφ Στίγκλιτζ, «ταιριάζει γάντι στην περίπτωση της Ελλάδας». 

 Η ιστορία του νεοφιλελευθερισμού της σχολής του Σικάγου του Μίλτον Φρίντμαν, όπου εφαρμόστηκε ιδιαίτερα στην ακραία μορφή του, απέτυχε παταγωδώς. Η καταστροφική εφαρμογή του στη Χιλή του Πινοσέτ, στο Μεξικό, στην Ισλανδία, στην Αργεντινή και όχι μόνο, προδικάζουν την ανάλογη τύχη του στην Ελλάδα. Η οποία μάλιστα βαρύνεται με πολύ μεγαλύτερα χρέη απ’ αυτά της Αργεντινής. Χρέη που διογκώνονται σπειροειδώς λόγω των υψηλών επιτοκίων, της ακραίας λιτότητας και της συρρικνούμενης ανταγωνιστικότητας υπό το βάρος του σκληρού ευρώ.

Αναγκαίο είναι σήμερα όσο ποτέ άλλοτε να διδαχτούμε από τα διδάγματα της ιστορίας ειδικότερα απ’ αυτό της Αργεντινής. 

Να οπλιστούμε με το κατάλληλο αποτελεσματικό σχέδιο δράσης για το μέλλον. 

Να ακολουθήσουμε μια μελετημένη νεοκεϋνσιανή πολιτική που συνδυάζει την έμφαση στην ανάπτυξη και την απασχόληση, με τον κατά περίπτωση περιορισμό των κρατικών δαπανών, με εφαρμογή προϋπολογισμών μηδενικής βάσης κόστους-οφέλους. 

Να περιορίσουμε την άκοπη και ληξιπρόθεσμη ευημερία, να καταναλώνουμε όσα παράγουμε, να στηριχθούμε στην εγχώρια παραγωγή και στην αυτοδύναμη ανάπτυξη.

Να διασφαλίσουμε, κατά το δυνατόν, αποτελεσματικές για τη χώρα μας ισχυρές διεθνείς συμμαχίες. 

Να κερδίσουμε την εθνική μας αξιοπρέπεια, το δικαίωμα στην εργασία, στην ανάπτυξη και τη διασφάλιση του κοινωνικού κράτους. 

Και πάνω απ’ όλα, να τολμήσουμε να βγούμε από το ευρώ που μας σκοτώνει. 

Γιατί δεν μπορεί να διασχίσουμε τον ωκεανό χωρίς να απομακρυνθούμε από την ακτή.

Μπορεί η Ελλάδα να γίνει χειρότερα; Μπορεί! Και λέγεται Κόσοβο

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Μπορεί μια χώρα, μια οικονομία, να συνεχίζει να φυτοζωεί με το ευρώ ως νόμισμα χωρίς ανάπτυξη, με κράτος (ουσιαστικά) εκτός λειτουργίας, με πλήρη αδυναμία να εισάγει πρώτες ύλες και αγαθά (εκτός κι αν οι αγοραστές τα προπληρώνουν πριν εισαχθούν), με...
μια πολιτική ηγεσία κλεπτοκρατών κι ενίοτε μαφιόζων, με μια συνεχιζόμενη, μαζική μετανάστευση όσων μπορούν στο εξωτερικό; 

Μπορεί! Και λέγεται Κόσοβο.

Όταν ξέσπασε η Κρίση στη χώρα μας το 2009/10 πολλοί έλεγαν ότι η κ. Μέρκελ σκόπευε να επιβάλει στην Ελλάδα το μοντέλο Βουλγαρίας: μισθοί στο 1/3 των έως τότε ελληνικών, κράτος συρρικνωμένο και σχεδόν ανύπαρκτο στους (ακριβούς) τομείς της υγείας και της παιδείας, μια οικονομία φτωχή μεν αναπτυσσόμενη δε (προσεταιριζόμενη εταιρείες που μεταναστεύουν εκεί, ελκυόμενες από τους χαμηλούς μισθούς και φόρους). Από τότε θεωρούσα πως αυτή η ερμηνεία ήταν λάθος. Αντίθετα, η Ελλάδα βρισκόταν εξαρχής αντιμέτωπη με το μοντέλο Λεττονίας.

Ποια η διαφορά με τη Βουλγαρία; Όπως και στη δική μας περίπτωση, η Κρίση του 2008 είχε βρει τη Λεττονία σε άνθηση (κι αν όχι σε πραγματική άνθηση, τουλάχιστον σε κατάσταση μεγέθυνσης εισοδημάτων). Το εισόδημα κατά κεφαλήν είχε αρχίσει να αγγίζει τα επίπεδα της Ελλάδας και της Κύπρου, κάτι που ποτέ δεν ίσχυσε για τη Βουλγαρία. Μέσα σε δύο χρόνια το εθνικό εισόδημα της Λεττονίας έπαθε καθίζηση της τάξης περίπου του 28%. Μισθοί κατρακύλησαν, η ανεργία εκτοξεύτηκε στα ουράνια, οι συντάξεις ουσιαστικά καταργήθηκαν, η μετανάστευση μετετράπη σε εθνικό άθλημα.

Από τότε η οικονομία της Λεττονίας σταθεροποιήθηκε, όπως περίπου σταθεροποιείται ένας ασθενής σε χρόνιο κώμα. Αυτό ήταν το «όραμα» της γερμανικής πολιτικής ηγεσίας και για την Ελλάδα. Ο ευφημισμός που χρησιμοποίησαν ήταν η «εσωτερική υποτίμηση». Μια εξέλιξη παρόμοια με εκείνη της Λεττονίας. 

Όμως υπήρξε ένα σοβαρό εμπόδιο σε αυτή την «προοπτική»: αντίθετα με τη Λεττονία, η Ελλάδα είχε ένα τραπεζικό σύστημα το οποίο ήταν ιδιαίτερα διασυνδεδεμένο με το τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης. Επιπλέον, το χρέος του ελληνικού Δημοσίου είχε διασπαρεί σε όλα τα μήκη και πλάτη όχι μόνο του ελληνικού τραπεζικού συστήματος αλλά ολόκληρου του ευρωζωνικού τραπεζικού τομέα. Δεν ήταν, λοιπόν, δυνατόν απλώς να αφεθεί η ελληνική οικονομία σε μια καθίζηση τύπου Λεττονίας, επειδή κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό για τις τράπεζες του ευρωπαϊκού Βορρά: καθώς η ελληνική οικονομία θα συρρικνωνόταν, όπως κι εκείνη της Λεττονίας, η δυνατότητά της να αποπληρώσει τα δάνεια προς τις τράπεζες του Βορρά θα μειωνόταν ανάλογα.

Γι’ αυτό «προέκυψαν» τα μνημόνια, τα μεσοπρόθεσμα, οι τρόικες κ.λπ. Έχοντας, εκ των πραγμάτων, αποκλείσει το σενάριο Βουλγαρίας και Λεττονίας, η Ελλάδα μπήκε σε μια τριετία δανειοληψίας-μετά-λιτότητας. Ουσιαστικά, κατεβλήθη η προσπάθεια να γίνουμε μια όλο-και περισσότερο δανειζόμενη Λεττονία - τουλάχιστον έως ότου το χρέος μας μεταφερόταν από τις γερμανικές τράπεζες στους ώμους των φορολογουμένων της Γερμανίας, της Ολλανδίας κ.λπ. Βέβαια, κάποια στιγμή η «μεταφορά» αυτή ολοκληρώνεται. Τότε, όπως στις μουσικές καρέκλες, η μουσική σταματά και δεν υπάρχουν αρκετές καρέκλες για να κάτσουν τόσο οι ελληνικές τράπεζες και μη όσο και το ελληνικό Δημόσιο. Αυτήν τη «στιγμή» τη διακρίνουμε στον ορίζοντα - κάπου εκεί τον Νοέμβρη (μετά τις αμερικανικές εκλογές).

Το ερώτημα είναι: «όταν σταματήσει η μουσική, τι θα γίνει;». Λογικά, η Ευρώπη θα πρέπει να αποφασίσει είτε να μας «ακρωτηριάσει» είτε να μας δώσει μια ελπίδα να ορθοποδήσουμε. (Όχι, βέβαια, με «επιμηκύνσεις» και άλλες αντίστοιχες ανοησίες, αλλά με ένα πρόγραμμα που να τερματίζει κι όχι απλώς να επεκτείνει το «κύκνειο άσμα» της χώρας.)

Δυστυχώς, εδώ ισχύει αυτό που λέγαμε στον στρατό: «Εκεί που αρχίζει η ευρωζώνη, σταματά η λογική!». Γι’ αυτόν το λόγο φοβάμαι ότι «παίζει» και μια τρίτη «προοπτική»: το μοντέλο Κοσόβου.

Να σας θυμίσω ότι το Κόσοβο δεν ανήκει, βέβαια, ούτε στο ευρώ ούτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι καν χώρα (τουλάχιστον όχι κατά τον ΟΗΕ). Κι όμως. Αν πάτε στο Κόσοβο, θα διαπιστώσετε ότι όλες οι συναλλαγές του γίνονται σε ευρώ. Τα ΑΤΜ των τραπεζών δίνουν ευρώ. Στα σύνορα πληρώνετε με ευρώ για τη «βίζα» που σας επιτρέπει να εισέλθετε στη χώρα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, την οικονομία του Κοσόβου τη διαχειρίζεται, επισήμως, η Ευρωπαϊκή Ένωση (ως εντολοδόχος του ΟΗΕ). Με άλλα λόγια, εκεί η «τρόικα» (που όμως αποτελείται από την Ε.Ε., τη Διεθνή Τράπεζα -το αδελφάκι του ΔΝΤ- και τον ΟΗΕ) κυβερνά άμεσα. 

Όσο για την κυβέρνηση του Κοσόβου, αυτή απλώς βοηθά στο να τηρούνται τα προσχήματα, να δίνεται η εντύπωση της αυτοδιάθεσης μιας κοινωνικής οικονομίας η οποία, χωρίς πραγματικό τραπεζικό σύστημα, χωρίς καμιά ουσιαστική εξουσία επί της τύχης της, χωρίς πολιτική εκπροσώπηση στις Βρυξέλλες ή στη Φρανκφούρτη, παρατηρεί νωχελικά και θλιμμένα τη διαιώνιση της κλεπτοκρατίας υπό συνθήκες αναπαραγόμενης εξαθλίωσης.

Τίποτα, δυστυχώς, από όσα κάνει και λέει η ελληνική πολιτική ηγεσία δεν μου δίνει κάποια ελπίδα ότι το μοντέλο Κοσόβου τους φοβίζει αρκετά ώστε να το αποτρέψουν. Το χειρότερο, μάλιστα, είναι ότι μπορεί να το θεωρούν, μπροστά στο φάσμα της αποπομπής από το ευρώ, ένα «καλό» σενάριο. Δεν είναι. Το γεγονός ότι η έξοδος από το ευρώ θα ήταν καταστροφική δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι για τη δική μας κλεπτοκρατία, ώστε να επενδύσει στο μοντέλο Κοσόβου.

Ας κάνουμε πολιτικό λογαριασμό...

Toυ Νίκου Κοτζιά

Η Βόρειος Κορέα, που κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ συνεχιζόμενης ύφεσης (1990-1998), είχε σωρευτικά πιο περιορισμένες απώλειες από ότι η Ελλάδα μέσα στα πέντε τελευταία χρόνια.

Η κρίση στην Ελλάδα άρχισε το 2008, τότε που ο Κ.Καραμανλής δήλωνε ότι η Ελλάδα απέφυγε την κρίση και ο Αλογοσκούφης έδινε 28 δισεκατομμύρια πεσκέσι στις τράπεζες. Η κυβέρνηση της ΝΔ με την πολιτική της, δημιούργησε στη χώρα ένα τεράστιο πρόβλημα. Η επόμενη, του ΠΑΣΟΚ, το μετέτρεψε σε καταστροφή.

Το 2010 διαγνώσανε την κρίση ως κρίση ελλειμμάτων. Την αντιμετώπισαν με τρόπο που την μετέτρεψε σε κρίση χρέους. Το τελευταίο εκτινάχθηκε στα 164% του ΑΕΠ. Με την πολιτική που εφαρμόστηκε εντατικοποιήθηκε η άνιση κατανομή εισοδημάτων και πλούτου της χώρας. Συντρίφτηκαν συντάξεις και μισθοί. Μεσαία εισοδήματα και μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Η κρίση αποδείχτηκε ως κρίση πολιτικής και δυσλειτουργίας του ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού συνολικά. Η ύφεση άρχιζε να κάνει το ένα ρεκόρ πίσω από το άλλο. Η Βόρειος Κορέα που κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ συνεχιζόμενης ύφεσης (1990-1998) είχε σωρευτικά πιο περιορισμένες απώλειες από ότι η Ελλάδα μέσα στα πέντε τελευταία χρόνια.

Τώρα που οδεύει η Ελλάδα στο έκτο χρόνο ύφεσης, που τα εισοδήματα των μισθωτών είναι μικρότερα σε πραγματική αγοραστική αξία από την ημερομηνία ένταξης στην ΕΕ, η κυβέρνηση της ΝΔ ανακάλυψε ότι η κρίση δεν είναι οικονομική ή κοινωνική. Είναι, έτσι μας λέει μαζί με τα μέσα ενημέρωσης των τραπεζιτών και της διαπλοκής, κρίση εμπιστοσύνης των δανειστών απέναντι στην Ελλάδα. Υποστηρίζουν ότι το εθνικό σχέδιο πρέπει να έχει ως κύριο στόχο να μας «εμπιστεύονται οι δανειστές» εξωτερικού. Δεν τους ενδιαφέρει καν αν αυτή η πολιτική που εφαρμόζεται καταστρέφει τον τόπο και τους ανθρώπους του. Το κύριο είναι να ικανοποιούνται οι απαιτήσεις της τρόικας και του Βερολίνου.

Το 2010 οι επικίνδυνοι, για τον τόπο, τύποι «ανακάλυψαν» νέο εχθρό για τη χώρα προκειμένου να κρύψουν τη διαπλοκή και τα ξένα αφεντικά. Υψωσαν το δάκτυλο του καταδότη και έδειξαν το δημόσιο και τους δημόσιους υπάλληλους. Έδωσαν θέαμα και θύμα στο πλήθος για να ξεχάσει ποιοι και πώς έφεραν τη δυστυχία. Λαθρέμποροι, φοροφυγάδες, εισφοροκλέπτες, φοροκλέπτες, απατεώνες, άνθρωποι της μαύρης οικονομίας, όσοι ξεπλένουν βρώμικα χρήματα και οι ολιγάρχες χαμογελούσαν με ικανοποίηση. Για πρώτη φορά στον κόσμο μια τόσο βαθιά κρίση δεν έχει θύμα έστω και έναν από αυτούς. Αντίθετα, επί παραδείγματι, όταν ξέσπασε στις ΗΠΑ η κρίση το 2008, μεγάλες τράπεζες και βιομηχανίες έκλεισαν. Επιχειρηματίες και τα βαποράκιά τους μπήκαν στη φυλακή.

Σε κάθε καμπή της κρίσης μεγάλωναν τα ψέματα. Στα πρώτα μέτρα ειπώθηκε ότι αυτά είναι τα πρώτα και τα τελευταία. Στα επόμενα ουδείς εκ των Παπανδρέου, Παπακωνσταντίνου, Βενιζέλο, Παπαδήμο και Σαμαρά δεν τόλμησε να πει ξανά ότι ήταν «τα πρώτα μέτρα». Αλλά με όρκους και ύφος παρθένων υποσχέθηκαν κάθε φορά ότι θα ήταν τα τελευταία. Μπορούν και τα λένε, διότι δυστυχώς μερίδα του ελληνικού λαού δείχνει να μην μαθαίνει ακόμα από την πείρα του.

Τέλος, σε κάθε στροφή οι κυβερνώντας μας «έσωζαν από την χρεωκοπία» παραδίδοντας ένα κομμάτι Ελλάδας στα ξένα αφεντικά τους. Με τύμπανα και κραυγές προανήγγελλαν κάθε τρίτο μήνα την χρεοκοπία, με πρωτοστάτη την ανόητη ελληνίδα επίτροπο. Στο όνομα της σωτηρίας μας περιόριζαν τη δημοκρατία, αύξαναν τη βία, όπου ένας άλλος πρώην επίτροπος αποδείχθηκε εξίσου ανόητα βίαιος. 

Παρέδωσαν την κυριαρχία της χώρας στην αυτοκρατορία γερμανικού κράτους, γραφειοκρατίας Βρυξελλών και αγορών. Δέχτηκαν ξένους επιτρόπους, αγγλικό δίκαιο, παρέδωσαν με εγγυήσεις την δημόσια μας περιουσία, κάναν υπέρτατο κριτή της Ελλάδας το αγγλικό δίκαιο και τα δικαστήρια του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου. 

Το χειρότερο; Αν έρθει η χρεωκοπία, που όσο κυβερνάνε τρόικα και ντόπια ολιγαρχία έρχεται όλο και πιο κοντά, θα είναι εξαιτίας της πολιτικής τους και σίγουρα θα είναι πολύ πιο επώδυνη απ ότι αν είχε συμβεί νωρίτερα.

Deutsche Bank: Στο νέο μετα-παγκοσμιοποιημένο κόσμο χώρες σαν την Ελλάδα δεν έχουν λόγο ύπαρξης ! ! !

Στον κόσμο που αναδύεται στη νέα μετα-παγκοσμιοποιημένη εποχή η Deutsche Bank έφτιαξε ένα τριπολικό μοντέλο εμπορικών ροών και διακρατικών σχέσεων στο οποίο χωρίζει όλες τις χώρες του πλανήτη στις παρακάτω τρεις κατηγορίες  (παγκόσμιους πόλους) :

1. Στις τεχνολογικά πλούσιες χώρες,

2. Στις χώρες που είναι πλούσιες σε εργατικό δυναμικό και

3. Στις χώρες που είναι πλούσιες σε φυσικούς πόρους. 

Στο παρακάτω διάγραμμα εντάσσει τις περισσότερες χώρες του πλανήτη στα αντίστοιχα σύνολα σημειώνοντας και τις μεταξύ τους ροές, ενώ προσθέτει και ένα τέταρτο σύνολο που περιέχει τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου μαζί με την Αργεντινή, για τις οποίες δε βλέπει τη χρησιμότητα της ύπαρξής τους στο νέο αυτό κόσμο.

Συγκεκριμένα η μελέτη δίνει τους παρακάτω ορισμούς:

1. «Τεχνολογικά πλούσιες» προηγμένες οικονομίες: Οι χώρες αυτές έχουν εξαγωγές παράγοντας προηγμένα αγαθά και διαθέτοντας επιχειρήσεις που οργανώνουν τις παγκόσμιες παραγωγικές διεργασίες. Οι οικονομίες αυτές ωφελούνται από την ισχυρή υποδομή τους, την καλή εκπαίδευση, το μεγάλο αριθμό ευρεσιτεχνιών και από τις ισχυρές επιχειρήσεις τους που οργανώνουν περίπλοκες παραγωγικές διεργασίες (πιθανώς με παγκόσμιες πρώτες ύλες). 

Η Γερμανία, η Ελβετία, η Σκανδιναβία και η Ιαπωνία είναι κατάλληλα παραδείγματα, σύμφωνα με την άποψή μας. Ως μεταβλητές του «τεχνολογικού πλούτου» θεωρούμε την κατοχύρωση παντεντών, τους χρήστες του διαδικτύου, το δείκτη εκπαίδευσης του ΟΗΕ, την ποιότητα των θεσμών (εφαρμογή του νόμου, δικαιώματα ιδιοκτησίας, οργανωμένο έγκλημα, διαφθορά, κλπ.), τη συνολική ποιότητα των υποδομών, την ποιότητα του εκπαιδευτικού συστήματος και την απορρόφηση της τεχνολογίας από τις επιχειρήσεις (οι 4 τελευταίες παράμετροι προκύπτουν από την μελέτη ανταγωνιστικότητας του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ).

2. Χώρες πλούσιες σε εργατικό δυναμικό: Οι χώρες αυτές δημιουργούν εξαγωγές γιατί έχουν πολύ υψηλό πλήθος εργατών, χαμηλό εργατικό κόστος είτε σε παγκόσμιο επίπεδο, είτε σε τοπικό επίπεδο (π.χ. η Ανατολική Ευρώπη σε σχέση με τη Δυτική, ή το Μεξικό σε σχέση με τις ΗΠΑ) και επαρκείς υποδομές ώστε πολυεθνικές εταιρείες να εγκαταστήσουν εκεί τα εργοστάσιά τους. Η Κίνα, η Ταϊλάνδη, η Πολωνία και η Τσεχία θα μπορούσαμε να πούμε ότι εντάσσονται σε αυτήν την κατηγορία.

3. Χώρες πλούσιες σε αγαθά: Οι χώρες αυτές κάνουν εξαγωγές των φυσικών πόρων τους. Έχουν ωφεληθεί ιδιαίτερα από την αύξηση των τιμών αρκετών αγαθών κατά την προηγούμενη δεκαετία. Η Σαουδική Αραβία, η Βραζιλία, η Ρωσία και άλλες πετρελαιοπαραγωγές χώρες αποτελούν κλασικά παραδείγματα. Ως μέτρο του πλούτου σε αγαθά χρησιμοποιούμε το ποσοστό των εξαγωγών φυσικών αγαθών επί του συνόλου των εμπορευματικών εξαγωγών, καθώς και την αξία των εξαγόμενων αγαθών ως ποσοστό του ΑΕΠ της χώρας.

Ως μέτρο του πλούτου σε εργατικό δυναμικό χρησιμοποιούμε το ποσοστό του πληθυσμού που εργάζεται στην εξόρυξη και στην παραγωγή προϊόντων, το κλάσμα της αξίας της εργασίας ως προς το ΑΕΠ, το ποσοστό απασχόλησης στη γεωργία και την προστιθέμενη αξία από την παραγωγή προϊόντων ως ποσοστό του ΑΕΠ.

4. Χώρες που στερούνται ισχυρών συγκριτικών πλεονεκτημάτων: Αυτές οι χώρες που δεν είναι ισχυρές σε καμία από τις τρεις παραπάνω κατηγορίες αντιμετώπισαν μεγάλη δυσκολία στις εξαγωγές τους κατά την τελευταία δεκαετία. Η πιθανή συμμετοχή τους στο παγκόσμιο εμπόριο βασίστηκε στην αύξηση του χρέους τους. Η Ελλάδα αποτελεί ένα διάσημο παράδειγμα. Το μόνο ερώτημα είναι ποιες άλλες χώρες θα έπρεπε τελικά να ενταχθούν σ΄αυτήν την κατηγορία…

Το ρωσικό σενάριο για τον Γ' Παγκόσμιο πόλεμο: Έως τα μέσα του 2013, η Τουρκία θα είναι ένα νεκρό έθνος!

Το άρθρο της Pravda, το οποίο υπογράφει ο Stanislav Mishin, έρχεται να ρίξει νερό στον μύλο της καταστροφικής χρονιάς. Τα όσα περιγράφει ίσως είναι ικανά να ρίξουν σε κατάθλιψη ανθρώπους που πιστεύουν πως βρισκόμαστε μπροστά στον όλεθρο. 

Ο Stanislav Mishin είναι ένας απο τους μεγαλύτερους γεωπολιτικούς αναλυτές του ρωσικού thing tank και προσωπικός σύμβουλος γεωστρατηγικής του Βλαντιμίρ Πούτιν. 

Εχει ενδιαφέρον να δούμε το πώς "βλέπουν" οι επιτελείς της ρωσικής δεξαμενής σκέψεων το ενδεχόμενο ενός Γ' Παγκοσμίου πολέμου, στο οποίο φυσικά πρωταγωνιστεί η Ρωσία, ως η κύρια γεωστρατηγική σύμμαχος των Ορθοδόξων χωρών και δη της Ελλάδας. Το σενάριο αυτό είναι φανερό οτι έχει επιρροές απο τις προφητείες των γερόντων της Ορθοδοξίας Παισίου, Ιωσήφ, Αρσενίου και Κοσμά Αιτωλού.

Ελλάδα

Η Ελλάδα θα διώξει από πάνω της, την κυβέρνησή της μέσα στο πρώτο εξάμηνο του έτους, μέσο ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος. Θα είναι το πρώτο καθεστώς μαριονέτα της ΕΕ που θα ψάχνει ελικόπτερα στις ταράτσες. Η Ελλάδα θα βγει από την ΕΕ και θα επανεκκινήσει την εκτύπωση της δραχμής. Θα υπάρξουν συνομιλίες για συμμαχίες και με την εμφάνιση των Ρωσικών βάσεων.

Ωστόσο, πριν αυτά μπορέσουν να αποφέρουν καρπούς, η συμμαχία της Ελλάδας με την Κύπρο και το Ισραήλ θα οδηγήσει άμεσα σε πόλεμο με την Τουρκία. Οι Τούρκοι θα αγωνίζονται σε ένα πόλεμο τριών μετώπων, αλλά μια αρκετά μεγάλη δύναμη θα κατευθυνθεί προς την Ελλάδα. Οι Έλληνες θα πολεμήσουν όσο σκληρά μπορούν, αλλά θα νικηθούν. Η τουρκική επίθεση θα σταματήσει στη Θεσσαλονίκη κατά την διάρκεια τεράστιων μαχών εντός των δρόμων αλλά και των βουνών. Οι Βορειοελλαδίτες θα ενισχυθούν από εθελοντές από τη Σερβία, τα Σκόπια και τη Βουλγαρία, κάτι το οποίο θα καθυστερήσει περαιτέρω την τουρκική εκστρατεία. Το ΝΑΤΟ και η ΕΕ θα μείνουν έξω από τις μάχες, σε αυτό το σημείο, καλώντας ασθενώς όλες τις πλευρές να έρθουν σε συμφωνία. Οι Τούρκοι θα μπουν στην Κεντρική Ελλάδα, αν και πολύ πιο αργά από ό, τι αναμενόταν, καθώς οι δυνάμεις τους θα αποσπαστούν λόγω μιας γενικής εξέγερσης των Κούρδων και των συνεχών έντονων συγκρούσεων στο βόρειο Ισραήλ.

Ρωσία

Η Ρωσία στην αρχή θα παραμείνει ουδέτερη, και επίσης θα κάνει έκκληση για ειρήνη, ωστόσο, θα κόψει από τους Τούρκους το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο. Ρωσική ανθρωπιστική βοήθεια θα πετάξει στην Ελλάδα, πάνω από τον εναέριο χώρο της Βουλγαρίας.

Εικόνες των νεκρών Ορθοδόξων Ελλήνων, από τουρκικές ακρότητες, θα οδηγήσουν τις μάζες στους δρόμους απαιτώντας την άμεση παρέμβαση. Τα Ηνωμένα Έθνη θα μπλοκαριστούν από το βέτο των ΗΠΑ / ΗΒ / Γαλλίας , ακόμα και όταν Ρωσικά εθελοντές αρχίσουν να εισρέουν στα Βαλκάνια. Η Ρωσία θα αρχίσει να απειλεί την Τουρκία και το γεγονός αυτό θα οδηγήσει σε κλιμακωθεί γρήγορα σε εναέριες αψιμαχίες. Το ΝΑΤΟ θα ζωντανέψει, απειλώντας άμεσα τη Ρωσία να μην εμπλακεί. Η Ρωσία από αυτό το σημείο θα εντείνει την πολεμική της δραστηριότητα, με την Ουκρανία να αντιλαμβάνεται τι θα συμβεί.

Ο Ρωσικός στρατός θα επιτεθεί κατευθείαν μέσα από τη Γεωργία, η οποία μετά από τέσσερις ημέρες της αντίστασης, θα καταρρεύσει. Η Τιφλίδα δεν θα πολιορκείται από σημαντικές δυνάμεις, αλλά περικυκλωμένη θα αναγκαστεί σε υποταγή, ενώ ο κύριος όγκος του στρατού θα κατευθύνεται προς την Τουρκία. Σε αυτό το σημείο η Αρμενία θα μπει στον πόλεμο στο πλευρό της Ρωσίας και το Αζερμπαϊτζάν στο πλευρό της Τουρκίας.

Το ΝΑΤΟ θα αντιμετωπίσει τη Ρωσία στη Μαύρη Θάλασσα και θα υποστεί μια πλήρη ήττα, αποκομμένο από τις Βουλγαρικές βάσεις στήριξης, με μόνες εναπομείνασες τις βάσεις της Ρουμανίας. Αυτές θα καταστραφούν από Ρωσικά βομβαρδιστικά αεροπλάνα και πυραύλους. Πλοία του ΝΑΤΟ, εκ των οποίων τα περισσότερα Αμερικάνικα, θα βυθιστούν. Οι στρατιώτες (fighters) του ΝΑΤΟ θα κατατροπωθούν στο τέλος του εγχειρήματός τους πάνω από τα Βαλκάνια και τη Μαύρη Θάλασσα. Αυτή η ήττα, και η είσοδος της Ουκρανίας στον πόλεμο στο πλευρό της Ρωσίας, θα χρησιμοποιηθεί από τους Γερμανούς ως λόγο για να αποτραβηχτεί και έτσι να συντρίψει το ΝΑΤΟ εκ των έσω.

Έως το τέλος του έτους, οι Τούρκοι θα έχουν φτάσει στο βόρειο Ισραήλ και θα αντιμετωπίζουν συνεχή ανταρτοπόλεμο από την Συρία. Θα έχουν χάσει το ανατολικό ήμισυ της χώρας τους από Αρμενικές και Κουρδικές δυνάμεις, ενώ η Ρωσία θα τους καταπατήσει φτάνοντας στα περίχωρα της Άγκυρας. Οι Τούρκοι θα εξακολουθούν να κατέχουν τη Θεσσαλονίκη, αλλά θα έχουν αποσυρθεί από την κεντρική Ελλάδα και θα είναι υπό συνεχή επίθεση από τις Ελληνικές, τις Σερβικές και τις Βουλγαρικές δυνάμεις. Επίσης, θα έχουν χάσει την Κύπρο από τις δυνάμεις της Νότιας Κύπρου και δεν θα μπορέσει να τις ανακτήσει λόγω των υπολοίπων μετώπων.

Η τελική καταστροφή της Τουρκίας, η Ρώσικη απόβαση στην Κωνσταντινούπολη, καθώς και η κατάληψη της Άγκυρας, θα έρθουν το πρώτο εξάμηνο του 2013. Σε αυτό το σημείο, η Τουρκία θα αντιμετωπίσει την πλήρη διάλυσή της ως έθνος, που θα χωρίζεται σε τουλάχιστον 3, ίσως τέσσερα μέρη: Ελληνικό (Byzentine), Αρμενικό (Trebzon) και Κουρδικό, νότια και νοτιοανατολικά και ίσως και μια μικρότερη Βουλγαρική ζώνη στο βόρειο τμήμα της Τουρκίας και ενός μέρους της βόρειας Θράκης.

Κύπρος

Η Κύπρος θα ξεπεράσουν τον πόλεμο σχετικά εύκολα σε σύγκριση με την υπόλοιπη περιοχή. Η Νότια Κύπρος θα ξεκινήσει αμέσως μια επίθεση στην Βόρεια Κύπρο και με σκληρή μάχη θα διώξει τους Τούρκους μέσα σε μερικούς μήνες.

Τουρκία

Αυτό το έτος θα φέρει στην Τουρκία το τελευταίο της πόλεμο. Έως τα μέσα του 2013, η Τουρκία θα είναι στο κάδο των απορριμμάτων της ιστορίας, ένα νεκρό έθνος.

Στόχος της τρόικας και του ΔΝΤ να πεθάνουν οι Έλληνες

Θυμάστε τον πρώην υπουργό Υγείας Α. Λοβέρδο και όσα έλεγε για τους συνταξιούχους; «Οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν κιόλας. Ζουν πολλά χρόνια μετά την συνταξιοδότηση τους». Ήξερε πολύ καλά τι έλεγε ο υπεύθυνος της διάλυσης της Δημόσιας Υγείας και του κοινωνικού κράτους...

Η έλευση της τρόικας και του ΔΝΤ στην χώρα μας είχε ως βασικό σκοπό την βιολογική εξόντωση των Ελλήνων και την δραστική μείωση του πληθυσμού τους!


Η ιστορία του ΔΝΤ άλλωστε, αυτό δείχνει όπου και να πήγε ως... σωτήρας! 

Το ΔΝΤ αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την αύξηση των αυτοκτονιών, των κρουσμάτων φυματίωσης, των καρδιαγγειακών νοσημάτων και ψυχολογικών προβλημάτων. Είναι διαπιστωμένο ότι όποιες χώρες πήγε να τις...σώσει το ΔΝΤ, μειώθηκε το προσδόκιμο ζωής κατά 6 με 7 χρόνια .

Όπως ανέφερε και σε σχετικό του ρεπορτάζ ο «Ελεύθερος Τύπος», εργασία δύο φοιτητών του Cambridge University, (η έρευνα της οποίας επικεντρώθηκε στις 21 χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ), έδειξε ότι σε χώρες όπου το ΔΝΤ υπέγραφε δανειακή σύμβαση ο πληθυσμός εμφάνιζε 16,6% μεγαλύτερη θνησιμότητα από φυματίωση, σε σύγκριση με άλλες χώρες που έκαναν περικοπές λόγω των οικονομικών τους προβλημάτων, χωρίς όμως να βρίσκονται εντός προγράμματος ΔΝΤ. Κάθε χρόνο παραμονής στο πρόγραμμα του Ταμείου, η θνησιμότητα αυξανόταν κατά 4,1%. Στην Αργεντινή, όπου πέρασε για μια δεκαετία το ΔΝΤ (1991-2001), ο μισός πληθυσμός της χώρας έμεινε χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη λόγω των πολιτικών που επιβλήθηκαν, με αποτέλεσμα να αυξηθεί η θνησιμότητα των πολιτών κατά 5% κάθε χρόνο, ενώ το 2002 είχαν αυξηθεί κατά 40% οι επισκέψεις σε ψυχιάτρους, λόγω κατάθλιψης.

Η έλευση της τρόικας που επέβαλε την ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων σε ένα, ενιαίο φορέα, τον λεγόμενο ΕΟΠΥΥ, είχε αυτό ακριβώς τον στόχο: να υποβαθμίσει και τελικά να καταργήσει την Δημόσια Υγεία. Η δήθεν δημοσιονομική εξυγίανση και ο περιορισμός της δημόσιας σπατάλης, που υποτίθεται αποτελούν τους λόγους της παρουσίας του ΔΝΤ και της τρόικας στην χώρα μας, είχε ως αποτέλεσμα να εξοντώσει βιολογικά μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού. 

ΔΝΤ και τρόικα υλοποιούν αυτό που ο πρώην υπουργός Α. Λοβέρδος είπε δημοσίως, σε μια αποστροφή του λόγου του: «Οι συνταξιούχοι ζουν πολλά χρόνια μετά την συνταξιοδότησή τους». Άρα, πρέπει να τελειώνουμε με αυτούς. Αποτελούν βάρος.

Ο ίδιος ο Α. Λοβέρδος ως υπουργός, είχε εφαρμόσει απολύτως το πρόγραμμα της τρόικας: Δημιούργησε τον ΕΟΠΥΥ, έκοψε επιδόματα από ανάπηρους, μείωσε τον αριθμό των εντατικών κ.λ.π. με συνέπεια σε πολλούς συνάνθρώπους μας να επιβαρυνθεί η υγεία τους και να καταλήξουν Σήμερα, ο ΕΟΠΥΥ στον οποίο υπάγονται οι κλάδοι υγείας του ΙΚΑ, του ΟΓΑ, του ΟΠΑΔ, του ΤΥΔΚΥ, ενώ από την 1η Απριλίου εισήχθη και ο Οίκος Ναύτου και από την 1η Μαΐου το ΤΑΥΤΕΚΩ, οσονούπω δε, προβλέπεται να υπαχθεί και το Ταμείο των Δημοσιογράφων (όλα μέσα στον ίδιο Καιάδα), βρίσκεται υπό πλήρη διάλυση! 

Η Δημόσια υγεία έχει ήδη καταργηθεί. Ο ΕΟΠΥΥ δεν χρηματοδοτείται, χρωστάει παντού (υπολογίζεται ότι τα χρέη του ξεπερνούν τα 4 δις ευρώ), ενώ έχει μεγάλες ελλείψεις σε φάρμακα!

Όπως αναφέρει η εφημερίδα «Το Χωνί», το στρατηγικό σχέδιο υποβάθμισης της Δημόσιας Υγείας και Ασφάλισης, προϋπέθετε την συγχώνευση των επιμέρους φορέων παροχής υπηρεσιών υγείας σε έναν ενιαίο φορέα. Με τον τρόπο αυτόν θα ήταν πιο εύκολο για την κυβέρνηση να υποβαθμίσει τον ενιαίο πλέον φορέα, επιτυγχάνοντας τη συνολική διάλυση του συστήματος παροχής υπηρεσιών υγείας.

Τα χρέη του ΕΟΠΥΥ φτάνουν στα 4,3 δις ευρώ. Ο ενιαίος ασφαλιστικός οργανισμός χρωστάει παντού: σε συμβεβλημένους ιατρούς, όπως κλινικούς ιατρούς (50 εκατομ ευρώ), εργαστηριακούς ιατρούς (200 εκατομ. ευρώ για το 2012 αλλά και 540 εκατομ ευρώ για το 2011 και 570 εκατομ. ευρώ για το 2010). Στους φαρμακοποιούς οφείλει 117 εκατομ ευρώ για το Μάϊο και 145 εκατομ. ευρώ για τον Ιούνιο του 2012. Στους οπτικούς ο ΕΟΠΥΥ οφείλει αρκετά εκατομμύρια ευρώ, τα οποία δεν μπορούν να προσδιοριστούν επακριβώς διότι είχε συνάψει ξεχωριστές συμβάσεις με καθένα οπτικό και όχι με τον Σύλλογό τους, με συνέπεια να θεωρούνται χαμένα πολλά χρήματα για τους οπτικούς από τη στιγμή της διάλυσης των ταμείων ΤΥΔΚΥ, ΟΠΑΔ, ΝΑΤ κ.λ.π.!

Ασφάλεια και δημόσια κοινωνική υγεία δεν θα ξαναυπάρξει πλέον. Η κυβέρνηση θα ρίχνει το μπαλάκι προς τους γιατρούς και τους φαρμακοποιούς, κατηγορώντας τους για αναλγησία διότι δεν παρέχουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους, θα επιφέρει κοινωνική έκρηξη και αναταραχή με την μία κοινωνική τάξη να αντιτίθεται απέναντι στην άλλη και το χάος θα επεκταθεί!

Μόνον όποιος έχει χρήματα και πληρώνει θα ζήσει. Οι υπόλοιποι θα πεθαίνουν! Και ο πληθυσμός των Ελλήνων θα συρρικνωθεί! Για να δικαιωθεί ο Α. Λοβέρδος που δήθεν απορούσε «Οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν κιόλας»!

Ποιά είναι αυτή η χώρα;

Ποιά είναι η χώρα όπου:

1. Δεν υπήρχαν λογαριασμοί ηλεκτρικού ρεύματος. Ο ηλεκτρισμός ήταν δωρεάν για όλους τους πολίτες της.

2. Δεν υπήρχαν τόκοι στα δάνεια. Οι τράπεζες της ήταν κρατικές και τα δάνεια δίνονταν, σύμφωνα με το νόμο, σε όλους τους πολίτες της με μηδενικό (0%) επιτόκιο...

3. Η κατοικία θεωρείτο ένα ανθρώπινο δικαίωμα στη χώρα.

4. Όλα τα νεόνυμφα ζευγάρια λάμβαναν 60.000 δηνάρια (περίπου 50.000 δολάρια ΗΠΑ) από τη κυβέρνηση για να αγοράσουν το πρώτο τους διαμέρισμα και για να βοηθηθούν στο ξεκίνημα της οικογένειας τους.

5. Η παιδεία και οι ιατρική περίθαλψη ήταν δωρεάν. Πριν την άνοδο του ηγέτη τους στην εξουσία, μόνον το 25% των κατοίκων ήξεραν ανάγνωση και γραφή. Σήμερα το ποσοστό αυτό είναι 83%.

6. Όσοι αποφάσιζαν να ακολουθήσουν το επάγγελμα του αγρότη, λάμβαναν δωρεάν αγροτική γη, δωρεάν αγροτική κατοικία και δωρεάν εξοπλισμό για να ξεκινήσουν τις φάρμες τους.

7. Όσοι δεν μπορούσαν να βρουν την εκπαίδευση ή την ιατρική περίθαλψη που χρειάζονταν στη χώρα, λάμβαναν χρηματοδότηση από τη κυβέρνηση για να πάνε στο εξωτερικό (συν 2.300 δολάρια/μήνα για έξοδα διαμονής και μετακινήσεων).

8. Η κυβέρνηση της χώρας επιδοτούσε το 50% του κόστους αγοράς ιδιωτικής χρήσης οχημάτων.

9. Η τιμή της βενζίνης ήταν 0,14 δολάρια/λίτρο.

10. Η χώρα δεν έχει εξωτερικό χρέος και τα συναλλαγματικά της αποθέματα φτάνουν τα 150 δισ. δολάρια (σήμερα, τα κεφάλαια αυτά έχουν «παγώσει» παγκοσμίως).

11. Αν κάποιος κάτοικος δεν μπορούσε να βρει εργασία μετά την αποφοίτηση του, το κράτος του κατέβαλε το μέσο μισθό του επαγγέλματος που θα λάμβανε αν ήταν εργαζόμενος, μέχρι ότου έβρισκε εργασία.

12. Ένα μέρος των πωλήσεων πετρελαίου της χώρας, πιστωνόταν απευθείας στους τραπεζικούς λογαριασμούς όλων των πολιτών.

13. Κάθε μητέρα που γεννούσε ένα παιδί λάμβανε 10.000 δολάρια ΗΠΑ.

14. Σαράντα καρβέλια ψωμί κόστιζαν 0,15 δολάρια.

15. Το 25% των κατοίκων έχουν πανεπιστημιακό πτυχίο.

16. Ο δολοφονημένος πια ηγέτης της είχε ξεκινήσει το μεγαλύτερο αρδευτικό έργο του κόσμου, γνωστό ως Great Man-Made River, ώστε να υπάρχει πρόσβαση σε νερό σε ολόκληρη την ερημώδη χώρα.

Την βρηκατε;!

Όχι δεν είναι καμμιά από τις «πολιτισμένες» και βιομηχανικές χώρες του Δυτικού ημισφαιρίου.

Μιλάμε για την Λιβύη του «κακού» Καντάφι, ναι σωστά διαβάσατε και γι' αυτο στη Λιβύη βομβαρδίζουν οι: Total, ENI, BP,Repsol, Exxon Mobil, Chevron, Occidental Petroleum, Hess και Conoco Phillips.

Καλώς ορίσατε στον φαρισαικό-δολοφονικο κόσμο της πλουτοκρατίας και της Νέας τάξης πραγμάτων.

Ολα σύμφωνα με το σχέδιο

Tι δεν καταλαβαίνουν άραγε όλοι οι αναλυτές που παριστάνουν τους έκπληκτους στις οθόνες; Λένε ότι όλα αυτά τα μέτρα είναι λάθος γιατί θα οδηγήσουν τη χώρα σε ακόμη μεγαλύτερη ύφεση. Σπουδαίο νέο! 

Όμως η κ Μέρκελ, εκπροσωπώντας τα γνωστά συμφέροντα και καθόλου τον εαυτό της, έχει δηλώσει πριν από λίγες εβδομάδες ότι η λύση για την Ελλάδα είναι η ύφεση...

Άρα λοιπόν η Μέρκελ παραμένει πιστή στο αρχικό σχέδιο εξόντωσης.

Ο Αντώνης πάλι ζήτησε συγνώμη για την προ εκλογών αντιμνημονιακή στάση του και είπε ότι θα κάνει ότι χρειαστεί, ότι θα είναι το καλύτερο παιδί αν μας αφήσουν στο ευρώ(λες κι αυτοί δεν θέλουν), γνωρίζοντας φυσικά, σαν οικονομολόγος που είναι, που οδηγούν όλα αυτά, δηλαδή στην ύφεση. Και από την ύφεση στην παραπέρα εξάντληση και καταστροφή της οικονομίας, την αδυναμία "εκπλήρωσης των συμφωνημένων", τα επι πλέον μέτρα που εννοείται ότι δεν θα είναι τα τελευταία, και τέλος την αρπαγή κάθε ίχνους σημαντικής Δημόσιας περιουσίας και την εξαφάνιση κάθε δικαιώματος των εργαζόμενων.

Επίσης ο κ.Ρουμελιώτης -του ΔΝΤ- μας είπε κι αυτός πριν λίγες εβδομάδες ότι ήξεραν από την αρχή ότι τα μέτρα δεν θα είχαν αποτέλεσμα ή με άλλα λόγια, ότι άλλο έλεγαν πως είχαν στόχο κι άλλο υπήρχε στο μυαλό τους, δηλαδή η ύφεση(και όλα τα υπόλοιπα) που όπως είπε η Μερκελ "είναι η λύση". Εκτός αν πιστεύουμε ότι η Μέρκελ και το ΔΝΤ δεν είχαν μιλήσει μεταξύ τους...

Οι υπόλοιποι της Ελτρόικα ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ αφού έχυσαν μπόλικα δάκρυα για το λαό, είπαν κι αυτοί ότι ξέρουν τι σημαίνουν όλα αυτά, αλλά δε γίνεται αλλιώς, δηλώνοντας υποταγή στις επιταγές του μεγάλου ευρωπαικού κεφαλαίου και μαζί το ότι δεν πιστεύουν ότι υπάρχει καμία δυνατότητα αντίστασης. Επέλεξαν δηλαδή την ύφεση, την υποταγή, το ξεπούλημα και επομένως την καταστροφή μας σαν λύση για να μην καταστραφούμε αν "μας πετάξουν από το ευρώ"!

Έτσι ..."παλεύουν" εκεί στα κυβερνητικά γραφεία για το καλό του λαού. Χωρίς να μπλέκουν και να "ενοχλούν" τον ίδιο το λαό. Αυτός πρέπει να παραμένει στη γωνία παρατηρητής, βλέποντας τη ζωή του να περνάει μπροστά του δεμένη χειροπόδαρα σα σκλάβα και να σέρνεται από το λουρί της ΕΕ και του ευρώ χωρίς να κάνει τίποτα. Αυτός δεν παίζει κανένα ρόλο.

Όλα είναι κρίσιμα, η συνάντηση με τη Μέρκελ και τον Ολάντ, ο ερχομός της Τρόικας, η επίσκεψη Γιούνκερ, η κάθε άθλια και στημένη διάσκεψη κορυφής. Ολα εκτός από το τι λέει και τι θα κάνει για όλα αυτά ο ίδιος ο λαός. Μην του βάζουμε και ιδέες στο μυαλό και αρχίζει και νομίζει ότι τον λογαριάζουν...

Ο λαός πρεπει να κοιτάζει τη δουλειά του ακόμα κι αν δεν έχει καν δουλειά. Αυτά είναι πράγματα που θα τα φροντίσουν αυτοί, οι σωτήρες του που τους ψηφίζει κάθε όποτε του επιτρέψουν στις εκλογές, αυτές τις γιορτές της Δημοκρατίας.... Κι όταν δεν τους αρέσει το αποτέλεσμα, τον τρομοκρατούν, τον εκβιάζουν και τον υποχρεώνουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να αλλάζει την ψήφο του όπως έκανε στις εκλογές του Ιουνίου.

Όλα λοιπόν, με φανερό ή κρυφό τρόπο, από σχέδιο ή από δειλία, βαδίζουν κανονικά σύμφωνα με το σχέδιο που είναι η ύφεση και η παραπέρα φτωχοποίηση και καταστροφή. Και το σχέδιο θα το ακολουθήσουν μέχρι το τέρμα είτε με το καλό έιτε με το άγριο. Που είναι το λάθος επομένως;

Το λάθος, που είναι ολοφάνερο, είναι ότι τους ακούμε ακόμη και δίνουμε βάση στην "έκπληξη", τη θλίψη και τις δήθεν αναλύσεις τους αντι να ακούμε αυτούς που πρέπει...

Όσο πιο γρήγορα το πάρουμε χαμπάρι τόσο καλύτερα για μας.

Σκοπός τους είναι να παρακαλάμε να πάμε στη δραχμή

Ολοένα και μεγαλύτερη μερίδα της κοινωνίας αντιλαμβάνεται ότι η δραχμή θα είναι το επόμενο νόμισμα της Ελλάδας. Αρχίζει να το χωνεύει που λέμε. Ήδη προεκλογικά επιβράβευσε το σύνθημα ‘’όχι στο ευρώ άνευ όρων’’, λογική που χτίστηκε επάνω στη μεγαλειώδη έμπνευση του ΓΑΠ περί δημοψηφίσματος.

Οι πολιτικοί κάνουν ότι μπορούν για να μας βγάλουν απ' το ευρώ. Όλοι μαζί. Μπροστά στις κάμερες, φυσικά, υποστηρίζουν το αντίθετο αλλά πίσω απ’ τα κλειστά γραφεία καλοβλέπουν την Ελλάδα της δραχμής και αβαντάρουν το ‘’λόμπι της δραχμής’’ που καταγγέλλουν. Και αυτό για τρεις κυρίως λόγους.

Ο πρώτος είναι ότι βλέπουν με το ευρώ να μην βγαίνει το πράγμα. Με σκληρό νόμισμα, επιβιώνεις μόνο με δανεισμό και τις αγορές ορθάνοιχτες να χρηματοδοτούν τα ελλείμματα σου. Με τις αγορές να μην δίνουν φράγκο, καμιά εσωτερική υποτίμηση δεν σε σώζει αν δεν αρχίζεις να παράγεις. Και στο ευρώ δεν θα αρχίζεις ποτέ να παράγεις, γιατί θα είσαι πανάκριβος και κανείς δεν θα αγοράζει τα προϊόντα σου. Γερμανία δεν πρόκειται να γίνεις, στην καλύτερη θα γίνεις μια ακριβή Αλβανία, περίγελος της παγκόσμιας κοινότητας.

Ο δεύτερος λόγος είναι καθαρά πολιτικός. Με τη δραχμή η εκάστοτε κυβέρνηση θα μπορεί να κόβει χρήμα ξανά. Επικίνδυνο όπλο στα χέρια αδίστακτων πολιτικών, που θέλουν να ξεζουμίσουν για άλλη μια φορά τα κρατικά ταμεία μέσω εσωτερικών δανεισμών και ανακύκλωσης ελλειμμάτων. Το έργο το είδαμε στο πρόσφατο παρελθόν και θα το ξαναδούμε. Θα δίνονται αυξήσεις – χωρίς αντίκρισμα αλλά αυξήσεις- θα γίνονται ανεξέλεγκτα πολιτικά ρουσφέτια, που θα ενώσουν ξανά την κομματική πελατεία η οποία κατέφυγε προσωρινά σε άλλες αγκαλιές. Μεγάλος πειρασμός για μια βολεμένη πολιτική τάξη που έχει εξασφαλίσει στην Ελβετία το δικό της αύριο.

Ο τρίτος λόγος είναι και ο προφανέστερος. Οι ευρωπαίοι δεν μας θέλουν. Μας το λένε καθημερινά με όποιον τρόπο μπορούν, με δηλώσεις, εκθέσεις, δημοσκοπήσεις. Απλά, επειδή δεν μπορούν να το κάνουν, θέλουν να φύγουμε μόνοι μας. Εθελοντικά. Μέτρα, μέτρα, μέτρα σου λέει, κάποια στιγμή θα αηδιάσουν και θα φύγουν. Γνωρίζουν καλά ότι κόβοντας 11,5 δις. από τον προϋπολογισμό μιας χώρας (το 25%!!) την πυροβολείς εν ψυχρώ. Αλλά δεν τους νοιάζει. Η απόφαση είναι ήδη ειλημμένη. Εαν ήθελαν να μας σώσουν πραγματικά, θα έκαναν το εξής απλό-απλούστατο: αγορά ομολόγων απο τη δευτερογενή αγορά στο 30%-40% της αρχικής αξίας και μεταπώληση τους στη χώρα με νέο δανεισμό. Αυτό σημαίνει: αυτόματο κούρεμα του χρέους -τουλάχιστον- στο μισό, απώλειες που βαρύνουν τους ιδιώτες, ανοιχτές αγορές με προοπτική ανάπτυξης. Μια βιώσιμη λύση. Αλλά είπαμε, η απόφαση τους είναι ειλημμένη και δεν αλλάζει: δεν μας θέλουν στην ευρωπαϊκή οικογένεια.

Η Ελλάδα το μόνο που μπορεί να κάνει σήμερα είναι να προετοιμάζεται για αλλαγή νομίσματος. Να φτιάξει δομές, να απλοποιήσει διαδικασίες και να κάνει όλα αυτά που χρειάζονται για να στηθεί μια υγιής παραγωγική βάση στο κοντινό μέλλον. Να προετοιμάσει τον κόσμο στο να είναι ανοιχτός για μια τελείως διαφορετική δουλειά σύντομα, ώστε τάχιστα ο μαγαζάτορας να γίνει γεωργός και ο υπάλληλος αγρότης. Να είναι όλα έτοιμα ώστε για να μην χάσουμε άλλα 2-3 χρόνια στη Ελλάδα της δραχμής, προσπαθώντας να φτιάξουμε το πλαίσιο των αυτονόητων.

Ίσως –και μόνο έτσι- καταφέρουμε να σκοτώσουμε εμείς το χρέος και όχι το χρέος εμάς και να επιβιώσουμε...

Η Ελλάδα χρειάζεται «format» και «restart»

Γιατί η Ελλάδα χρειάζεται format και restart; Για ποιο λόγο οι ειδικοί εκτιμούν ότι η Ελλάδα «κράσαρε» σαν ηλεκτρονικός υπολογιστής;

Πολλοί, ζητούσαμε όλο αυτό το τελευταίο διάστημα να γίνουν επιτέλους οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα. Να γίνουν όλες αυτές οι διαρθρωτικές αλλαγές, σε όλους τους τομείς.

Στους τομείς της οικονομίας, της πολιτικής, της δημόσιας διοίκησης, της δικαιοσύνης, που είναι απαραίτητες για να μπορέσουμε να κάνουμε μια καινούρια αρχή, ένα RESTART της χώρας. Αντί αυτού, χάθηκε πολύτιμος χρόνος σε ομφαλοσκοπήσεις, σε άκαρπες συζητήσεις, σε ανούσιες αντιπαραθέσεις, σε δουλικές υποχωρήσεις, σε ατελέσφορες εκλογικές αναμετρήσεις.

Όλα αυτά όχι μονάχα δεν ξεκαθάρισαν το τοπίο αλλά «φόρτωσαν» με επιπλέον άχρηστο και επικίνδυνο «σκουπιδαριό» τον σκληρό δίσκο του συστήματος. Μια επανεκκίνηση του υπολογιστή που λέγεται «Ελλάδα» είναι πια πολύ δύσκολη και χρονοβόρα διαδικασία.

Αφού στο STARTUP μενού της Ελλάδας έχουν «φορτωθεί» και εκτελούνται στο παρασκήνιο μυριάδες ανασταλτικά, αντικρουόμενα και παράλογα «προγράμματα». Και κυρίως, αφού το λειτουργικό της πρόγραμμα, παραμένει ίδιο και απαράλλακτο με αυτό που την οδήγησε στο ολοκληρωτικό «κρασσάρισμα».

Η λύση, τούτη την ώρα, λέγεται FORMAT. Είναι η μόνη λύση ώστε να μην αχρηστευτεί τελικά το «μηχάνημα» δηλαδή η Ελλάδα ολόκληρη. Τι σημαίνει FORMAT για έναν υπολογιστή, πολλοί γνωρίζουν και αρκετοί είναι σε θέση να το εκτελέσουν.

Τι σημαίνει όμως FORMAT για μια χώρα ολόκληρη; Και πως μπορεί αυτή η διαδικασία να εκτελεστεί, χωρίς να καταστραφούν βασικά δεδομένα του συστήματος και πρώτα – πρώτα οι πολίτες της; Πως θα γίνει αυτό γρήγορα, αποτελεσματικά και χωρίς βλάβη στα ζωτικά κομμάτια του «μηχανήματος»;

Και τελευταίο και όχι ήσσονος σημασίας ερώτημα, ποιος θα καταφέρει να ολοκληρώσει με επιτυχία μια τόσο περίπλοκη και δύσκολη διαδικασία για την Ελλάδα;

Αρχικά, θα απαιτηθεί η απόλυτη συναίνεση της ίδιας της κοινωνίας. Είναι απαραίτητο όλοι να συμφωνήσουμε ότι το «μηχάνημα» έχει κρασσάρει, και χρειάζεται RESTART ανεξάρτητα από την πορεία του σωρευμένου χρέους, ανεξάρτητα από «κουρέματα», μνημόνια, PSI και δανειακές συμβάσεις.

Είναι φανερό ότι ακόμη και με αλλαγή νομίσματος, με έξοδο από ευρωζώνη και Ευρωπαϊκή Ένωση, με σβήσιμο όλου του εξωτερικού χρέους με μιας, η λειτουργία της Ελλάδας κάτω από τις ίδιες συνθήκες, θα οδηγήσει πολύ σύντομα σε ένα ακόμη οδυνηρό «κρασσάρισμα».

Υπάρχει τόσο πολύ «κακόβουλο» λογισμικό (malicious software) στους διάφορους σκληρούς δίσκους του συστήματος της Ελλάδας (πολιτικό σύστημα, οικονομία, δημόσια διοίκηση, δικαιοσύνη, ΜΜΕ, συνδικαλισμός, κλπ) που σύντομα θα οδηγήσει το «μηχάνημα» Ελλάδα σε πλήρη δυσλειτουργία και πάλι.

Δυστυχώς, το «κακόβουλο» λογισμικό στη χώρα μας έχει από καιρού αναλάβει το ίδιο την λειτουργία του «συστήματος». Οποιοδήποτε αντιβιοτικό αυτή την ώρα, θα έχει το αποτέλεσμα που θα είχε η ασπιρίνη στη θεραπεία καρκινοπαθούς τελικού σταδίου.

Μετά, είναι ανάγκη να συμφωνήσουμε για τον «μάστορα». Αυτόν δηλαδή που θα εμπιστευτούμε να εκτελέσει την ριψοκίνδυνη «μανούβρα»,το FORMAT. Δυστυχώς δεν διαθέτουμε και τον πιο αξιόπιστο «μάστορα» ωστόσο θα πορευτούμε με ότι έχουμε, τον Πρωθυπουργό της χώρας, τον Αντώνη Σαμαρά.

Τέλος, επειδή ο υπολογιστής «Ελλάδα» δεν λειτουργεί (καλώς ή κακώς) αυτόνομα, όπως φαντάζονται μερικοί αιθεροβάμονες αλλά είναι στενά συνδεδεμένος στα δίκτυα της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μέσω αυτών, δίκτυα των αγορών και του υπόλοιπου αναπτυγμένου κόσμου.

Η απόπειρα για FORMAT θα πρέπει να γνωστοποιηθεί στους εταίρους, για να μην υπάρξει κίνδυνος κατάρρευσης των δικτύων. Και όχι μονάχα αυτό αλλά θα πρέπει ταυτόχρονα να έχει και την έγκρισή τους, αλλιώς κινδυνεύουμε να αποκόψουν εντελώς για μεγάλο χρονικό διάστημα τον υπολογιστή «Ελλάδα» από τα ζωτικά αυτά δίκτυα και να περιπέσουμε στην μίζερη λειτουργία ενός μοναχικού λάπτοπ χωρίς ίντερνετ, σε τραπέζι ορεινού καφενείου.

Είναι φανερό λοιπόν, πως πριν από οποιαδήποτε μονομερή ενέργειά μας στην κατεύθυνση αυτή, θα πρέπει να έχουμε ανακτήσει την αξιοπιστία και την φερεγγυότητά μας ως κόμβος των δικτύων που ανέφερα παραπάνω. Η καλύτερη κίνηση δε, θα ήταν να επιχειρήσουμε το απαραίτητο FORMAT, μαζί με άλλους κόμβους (Ισπανία, Ιταλία, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Κύπρος, κλπ) οι οποίοι αργά ή γρήγορα θα χρειαστεί να κάνουν μεγαλύτερες ή μικρότερες εκκαθαριστικές – διορθωτικές κινήσεις στα δικά τους μηχανήματα. Αυτό θα ήταν ευχής έργον.

Ας μελετήσουμε, θεωρητικά πάντα, την ουσία ενός FORMAT της χώρας. Η διαφορά από ένα κανονικό FORMAT είναι πως αυτή η διαδικασία πρέπει να γίνει με το μηχάνημα «εν λειτουργία» επειδή αλλιώς θα «χάσουμε» κρίσιμα δεδομένα του και κυρίως τους ίδιους τους Έλληνες.

Αρχικά, απαιτείται αλλαγή «λειτουργικού συστήματος». Η «καρδιά» του νέου λειτουργικού συστήματος, θα είναι το Σύνταγμα της Ελλάδας. Θέλουμε καινούριο Σύνταγμα, απαλλαγμένο από γκρίζες ζώνες, αγκυλώσεις του παρελθόντος και χαριστικές προς το πολιτικό σύστημα πρόνοιες.

Καλό θα ήταν μαζί με το νέο Σύνταγμα, να προβλεφθεί και η εγκατάσταση ενός βοηθητικού και «εκκαθαριστικού» προγράμματος που ονομάζεται «Συνταγματικό Δικαστήριο». Απαραίτητα συστατικά για ένα νέο λειτουργικό σύστημα της Ελλάδας είναι νέα εκτελεστική – νομοθετική – δικαστική σουίτα. Τα ειδικά χαρακτηριστικά αυτών των λειτουργικών υπο-προγραμμάτων έχουν κατά καιρούς περιγραφεί και θα μπορούσαν να εμπλουτισθούν κατά την διαδικασία.

Στη συνέχεια, στο RESTART απαιτείται η εγκατάσταση καινούριων βασικών προγραμμάτων εφαρμογών. Ας αναφέρουμε μερικά: νέος φορολογικός νόμος, καινούριο αναπτυξιακό πρότυπο, νέα δημόσια διοίκηση, επανελληνισμένη παιδεία, κτηματολόγιο, μοντέρνο και φιλικό προς το επιχειρείν τραπεζικό σύστημα, επανασχεδιασμένο σύστημα υγείας, σύγχρονη άμυνα με αλλαγές στο δόγμα της, εσωτερική ασφάλεια – αυστηρή και σύγχρονη μεταναστευτική πολιτική, πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, ΑΟΖ, νέο εργασιακό πλαίσιο, καινούριο ασφαλιστικό, υγιής συνδικαλισμός, σωστές αποκρατικοποιήσεις, κλπ.

Φυσικά, όλα αυτά τα προγράμματα δεν μπορούν να εγκατασταθούν ή να αλλάξουν όλα μαζί. Εδώ θα φανεί και η μαεστρία του «μάστορα» ο οποίος θα πρέπει να επιλέξει τα κατάλληλα προγράμματα από το εμπόριο (άλλες αναπτυγμένες χώρες), τα οποία θα προσαρμόσει στα δεδομένα της χώρας και θα φροντίσει να συνεργάζονται αρμονικά, τόσο μεταξύ τους, όσο και να «τρέχουν» απρόσκοπτα με το καινούριο λειτουργικό σύστημα της Ελλάδας.

Θα μπορούσαμε να γράφουμε επί μέρες εξειδικεύοντας τα επιθυμητά χαρακτηριστικά του καθενός προγράμματος χωριστά, όμως αυτό δεν είναι δυνατόν στα πλαίσια ενός σύντομου σημειώματος.

Τελευταίο μέρος του πολύπλοκου εγχειρήματος είναι η θωράκιση του συστήματος έναντι μελλοντικής κατάρρευσης. Εδώ χρειάζονται απαραίτητα δύο σουίτες: ένα πλήρες και αυτομάτως αναβαθμιζόμενο αντιιικό πρόγραμμα που λέγεται «αξιοκρατία» και ένα πρόγραμμα που θα καθιστά αναγκαία και υποχρεωτική την εφαρμογή των νόμων και των διατάξεων του καινούριου λειτουργικού συστήματος μετά την ολοκλήρωση του FORMAT.

Αυτά τα δύο προγράμματα δεν δουλεύουν στον αυτόματο πιλότο, είναι ανοιχτού λογισμικού (Free Open Source Software) και θα χρειαστεί η συμμετοχή ολόκληρης της κοινωνίας και ο πατριωτισμός του κάθε Έλληνα χωριστά για να διαφυλαχθεί η αποτελεσματικότητά τους και η απρόσκοπτη λειτουργία τους σε βάθος χρόνου. Η συλλογική μνήμη της κοινωνίας, που είναι απαραίτητο να διασωθεί σε «στικάκι», ελπίζω να βοηθήσει θετικά προς αυτή την κατεύθυνση για την Ελλάδα.

Υ.Γ. Επειδή τελικά μιλάμε για χώρα, κι όχι για μηχάνημα, είμαι βέβαιος πως ο «μάστορας» θα φροντίσει να κρατήσει στην μνήμη, σε κάποιον εξωτερικό «σκληρό δίσκο» πιθανώς, όλους εκείνους που ευθύνονται για το «κρασσάρισμα» της χώρας. Πριν το οριστικό «delete» και το RESTART, όλους αυτούς οφείλει να τους αποστείλει πακέτο στον ανανεωμένο «κατή» για τα περαιτέρω!

Οι 2 βασικοί λόγοι που η Χ.Α καθιερώνεται στο πολιτικό σύστημα

Για άλλους είναι ένας μεγάλος μπελάς, για μερικούς το αυγό του φιδιού και για άλλους η αντίδραση ενός λαού που έχει το σοβινισμό στο dna του απέναντι στο παλαιό πολιτικό σύστημα. Σε κάθε περίπτωση, οι ερμηνείες είναι ανεξάντλητες, όμως όλοι παραβλέπουν ένα κρίσιμο γεγονός πάνω στο οποίο ο Νίκος Μιχαλολιάκος στήριξε όλη του την επιτυχία.

Αν δει κανείς τα εκλογικά αποτελέσματα της Χρυσής Αυγής από το 2004-2009 ήταν ανύπαρκτα. Δύο φορές, το 2004 και το 2007, με τη Νέα Δημοκρατία επελαύνουσα και το ΛΑΟΣ να παίζει το ρόλο του εθνικιστικού φορέα της χώρας, ο Λαϊκός Σύνδεσμος δεν κατήλθε καν στις εκλογές ενώ στο θρίαμβο του ΓΑΠ το 2009 έλαβε μόλις το 0.29% των ψήφων. 

Τι λοιπόν άλλαξε και ξαφνικά τα παιδιά με τα μαύρα έγιναν της μόδας ενώ μέχρι πρόσφατα αποτελούσαν μία οργάνωση συγγενών και φίλων έρμαιο στις εκλογικές ορέξεις του Καρατζαφέρη. Προσωπικά, θέτω δύο βασικούς πυλώνες πάνω στους οποίους η Χρυσή Αυγή σφυρηλάτησε μία νέα δυναμική και ταρακούνησε το πολιτικό σύστημα που κοιμόταν (και συνεχίζει…) τον ύπνο του δικαίου.

Πρώτον, αλλαγή σε σύμβολα και ρητορική. Οι σβάστικες (αρχ. γαμμάδιον) εξαφανίστηκαν από κάθε εκδήλωση της οργάνωσης και ο μόνος τρόπος κανείς να τις εντοπίσει είναι αν αναζητήσει τα τατουάζ των παλαιότερων σκληρών μελών της ενώ τη θέση των κοκκινόμαυρων συμβόλων πήρε το ελληνικό μπλέ. Με τον τρόπο αυτό, βλέποντας ο Μιχαλολιάκος πως η ταύτιση του με τα ναζιστικά σύμβολα δεν είχε πλέον να του προσφέρει κάτι, τα έβγαλε από πάνω του και έκανε το colpo grosso. 

Εν μία νυκτί, μετασχημάτισε στο μυαλό του ένα εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα σε μία εθνικιστική παράταξη που προφανώς και θα είχε περισσότερα ευήκοα ώτα. Αν σ’αυτό προσθέσει και της εγκατάλειψη από μεριάς Καρατζαφέρη του εθνικιστικού επικοινωνιακού μανδύα αλλά και το δόγμα του μεσαίου χώρου που είχε δημιουργήσει φοβικά σύνδρομα στη Νέα Δημοκρατία, μπορεί να αντιληφθεί κανείς πως ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής έπαιζε μπάλα σ’ένα γήπεδο εντελώς μόνος.

Σε επίπεδο ρητορικής, οι αναφορές στα εθνικοσοσιαλιστικά ιδεώδη και σε οτιδήποτε μπορούσε να θυμίζει το Φύρερ εξαφανίστηκε και μεθοδικά η λέξη Εθνικισμός πήρε τη θέση της πλάι στην Πατρίδα. Η λέξη “φυλή” αντικαταστάθηκε από το “δίκιο” του αίματος και αργά αλλά μεθοδικά οι επικεφαλής των πυρήνων του Λαϊκού Συνδέσμου μιλούσαν ως Έλληνες Εθνικιστές κερδίζοντας μέρα με τη μέρα περισσότερο κόσμο αναφερόμενοι ιδιαίτερα στα εθνικά θέματα αλλά και στο μεταναστευτικό, την οικονομική κρίση κλπ. 

Με έξυπνες κινήσεις λοιπόν, ο Μιχαλολιάκος μετάλλαξε την οργάνωση του σε μία εποχή που κανείς δεν ασχολούνταν μαζί του και δεν τον θεωρούσε σοβαρό αντίπαλο. Κι’ όμως, βήμα βήμα και με κομμουνιστική επιμονή και υπομονή κατάφερε να περάσει στα Μέσα το χαρακτηρισμό “Εθνικιστική” για την οργάνωση του.

Αν και για τον πρώτο πυλώνα, θα μπορούσε κανείς να πει πως βρήκε πρόσφορο έδαφος εξ’αιτίας της απουσίας των άλλων, τι να πούμε για το δεύτερο. Όποιος έχει παρακολουθήσει τη δράση των μελών της Χρυσής Αυγής και όχι όσα τα κεντρικά ΜΜΕ έδειξαν τις τελευταίες ημέρες των εκλογών του Μαΐου μπορεί να εντοπίσει σημαντικές πολιτικές καινοτομίες ανάλογες με μοντέλα που συναντώνται κυρίως στις ΗΠΑ. 

Εσκεμμένα ή όχι (κανείς δε θα μάθει εύκολα), τα στελέχη της Χρυσής Αυγής δημιούργησαν ρεύματα και κινήσεις στις τοπικές κοινωνίες για ζητήματα πρωτίστως όπως το μεταναστευτικό και η οικονομική κρίση κερδίζοντας συμπάθειες και φθάνοντας στο σημείο να παρατάσσονται πλάι σε μηχανισμούς της Αριστεράς. Είναι ενδεικτικό άλλωστε το παράδειγμα της Χαλυβουργικής, όπου ο πρόεδρος του Συνδικάτου και μέλος του ΠΑΜΕ εκφωνεί τη συμπαράσταση των μελών της Χρυσής Αυγής που βρέθηκαν στο χώρο.

Το πρώτο μεγάλο όμως “ματς” ήταν οι συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων, όπου οι “Αγανακτισμένοι πολίτες” που απεχθάνονταν την Αριστερά, βρήκαν στις ομάδες πολιτών που είχε δημιουργήσει η Χρυσή Αυτή, το απόλυτο καταφύγιο. 

Το κλειδί βέβαια εδώ, είναι πως όλος αυτός ο κόσμος ουδέποτε ταυτίστηκε με το Μιχαλολιάκο 100%, απλά έβρισκε ένα κοινό τόπο ενδιαφερόντων και συναντώνταν μαζί τους, σε μια σχέση που όπως αποδείχθηκε κράτησε μέχρι τις κάλπες. 

Με απλά λόγια, τα παιδιά του Μιχαλολιάκου έχτισαν κοινωνικά δίκτυα κυρίως στην Αθήνα λόγω ειδικών συνθηκών και έπειτα σε κάθε ελληνική πόλη, όπου πρόσφεραν υπηρεσίες στον πολίτη, στον οποίο το Κράτος αδυνατούσε ή αδιαφορούσε να προσφέρει. Εκκαθάριση από μετανάστες, προστασία από ληστείες σε ηλικιωμένους, απομάκρυνση ναρκομανών, συσσίτια και άλλες τόσες δράσεις κοινωνικής αλληλεγγύης με τις οποίες δημιούργησαν στους πολίτες που τις απήλαυσαν το συναισθηματικό δέσιμο ώστε την ώρα της κάλπης να μην “ξεχάσουν να επιβραβεύσουν” με την ψήφο τους τα μέλη του Πυρήνα της περιοχής (που εν τω μεταξύ είχαν γίνει “τα παιδιά της Χρυσής Αυγής” για τους κατοίκους). 

Φυσικά, επειδή το brand name τους δεν ήταν και το καλύτερο της πιάτσας, τα κοινωνικά αυτά δίκτυα λειτουργούσαν κάτω από ονομασίες όπως “Κίνηση Πολιτών”, “Συνέλευση Κατοίκων” κλπ. γεγονός που τους βοήθησε ουσιαστικά να εκμαιεύσουν την ψήφο του κόσμου, μέσω των υλικών υπηρεσιών που παρείχαν.

Αν σ’αυτά προσθέσει κανείς τα χτυπήματα που δέχθηκε ο Μιχαλολιάκος από όλα τα συστημικά ΜΜΕ που εν τέλει τον απογείωναν στη συνείδηση του κόσμου, τις κωλοτούμπες Καρατζαφέρη που έδιωξαν από το ΛΑΟΣ όλο τον εθνικιστικό του πυρήνα, την “ηγετική ομάδα” που είχε καταφέρει να σχηματίσει ώστε να οργώνει την Ελλάδα αλλά και την ανάγκη μιας μεγάλης μερίδας πολιτών να οργανωθούν απέναντι στην αριστερίστικη μπαχαλοποίηση και ασυδοσία, τότε εύκολα μπορούμε να αθροίσουμε τους 425.990 ψηφοφόρους που κατεγράφησαν να στηρίζουν τη Χρυσή Αυγή εν μέσω πρωτοφανούς πόλωσης.

Συμπερασματικά λοιπόν, η άνοδος και η εδραίωση του Λαϊκού Συνδέσμου δεν είναι απλά ένα συγκυριακό φαινόμενο, ούτε ξαφνικά οι Έλληνες νοστάλγησαν το Χίτλερ. Απλά μέσα σε ένα πολιτικό σκηνικό – κινούμενη άμμο, η Χρυσή Αυγή με 2-3 στρατηγικές κινήσεις έπιασε στον ύπνο τα παλαιά κόμματα που κοινώς δεν πήραν μυρωδιά κατορθώνοντας σήμερα να εκπροσωπεί το 7% του ελληνικού λαού. Όσο λοιπόν, οι υπόλοιποι παίκτες του πολιτικού συστήματος, της επιτρέπουν να παίζει μόνη της σ’αυτά τα γήπεδα, η παρουσία της στη Βουλή είναι κάτι παραπάνω από δεδομένη.

Αυτό που πάντως θα είχε ενδιαφέρον είναι να δούμε έστω και τώρα, πόσοι από τους υπόλοιπους πολιτικούς σχηματισμούς, έστω και εκ των υστέρων, μελέτησαν το μοντέλο των κοινωνικών δικτύων και διδάχθηκαν κάτι από τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις. Το μόνο πάντως σίγουρο, είναι πως ο Μιχαλολιάκος πιάστηκε διαβασμένος στο πιο κρίσιμο τεστ του με την κεντρική σκηνή της πολιτικής μπορώντας πλέον να έχει καθαρή τη συνείδηση του απέναντι σε όλους εκείνους τους μεγάλους στρατηγούς της Ιστορίας που τόσο θαυμάζει.

Η ευρωζώνη, το ΔΝΤ, το φίδι και... η τρύπα

ΤΑ… ΔΑΚΡΥΑ ΤΗΣ Α. ΜΕΡΚΕΛ και ο σπαραγμός της καρδιάς της για τους δοκιμαζόμενους Έλληνες αποτέλεσαν έκπληξη για πολλούς στη διεθνή σκηνή. Μας αγάπησε έτσι… ξαφνικά; Την εντυπωσίασε ο Α. Σαμαράς με το λόγο του και το παρουσιαστικό του; Και γιατί βάλθηκε κατακαλόκαιρο να «στεναχωρήσει» τον σκληρό απέναντι στην Ελλάδα, αγαπημένο της υπουργό Οικονομικών Σόιμπλε;

ΟΙ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ ΣΤΟ ΘΕΜΑ της αντιμετώπισης της Ελλάδας δεν προέρχονται μόνο από τη γερμανίδα καγκελάριο. Έχουμε σειρά δηλώσεων φιλίας και συμπαράστασης από πολλές και ποικίλες πλευρές. Αποκαταστάθηκε αλήθεια, τόσο πολύ η αξιοπιστία της χώρας μας στον πλανήτη;

• Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μέσω του εκπροσώπου του Τζέρι Ράις δηλώνει ότι «συνεχίζει να στηρίζει την Ελλάδα καθώς η ελληνική κυβέρνηση εργάζεται για δίκαια και ισορροπημένα μέτρα».
• Ο Κινέζος Πρωθυπουργός επιλέγει να θέσει στην Α. Μέρκελ το ελληνικό θέμα και τις ανησυχίες του, σε ένα «σούπερ» ταξίδι της καγκελαρίου στο Πεκίνο, παρουσία εκατό κορυφαίων γερμανών επιχειρηματιών.
• Ο υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της «σκληρής» Ολλανδίας, Μπεν Κνάπεν, προτείνει την επιτάχυνση και την εμπροσθοβαρή καταβολή των δόσεων του ισχύοντος πακέτου ύψους 90 δις. ευρώ, προκειμένου να ανακάμψει έγκαιρα η ελληνική οικονομία και, παράλληλα, να επιμηκυνθεί η διάρκεια του προγράμματος προσαρμογής, χωρίς επιπρόσθετα κεφάλαια.
• Ο γάλλος Πρόεδρος Ολάντ από τη Μαδρίτη, όπου συναντήθηκε με τον ισπανό πρωθυπουργό, Ραχόι δηλώνει ότι «εάν η Ελλάδα τηρήσει τις δεσμεύσεις της, η ΕΕ θα πρέπει να δείξει αλληλεγγύη στη Σύνοδο της 19ης Οκτωβρίου».
• Οι Financial Times δημοσιεύουν άρθρο με τίτλο «απομακρύνεται το σενάριο της δραχμής» και επισημαίνουν χαρακτηριστικά ότι «καθώς οι τροχοί της διπλωματίας γυρίζουν, τα γρανάζια της ελληνικής οικονομίας σέρνονται σε μία νέα πραγματικότητα. Η λιτότητα και η ευρωπαϊκή επιβράδυνση έχουν οδηγήσει σε ύφεση την οικονομία και ωθούν το έλλειμμα μακριά από τον στόχο. Η Αθήνα, όμως, έχει κάνει περισσότερα από όσα νομίζουν αρκετοί. Το κόστος μονάδας εργασίας μειώνεται και το πρωτογενές έλλειμμα -χωρίς να υπολογίζεται το κόστος εξυπηρέτησης χρέους- έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Οι ισορροπίες στην προσπάθεια στήριξης θα αλλάξουν σημαντικά εάν η Αθήνα πετύχει σύντομα μηδενισμό του πρωτογενούς ελλείμματος.
• Το περιοδικό Spiegel σχολιάζοντας τη δήλωση Μέρκελ πως η καρδιά της ματώνει όταν ακούει για τους Έλληνες συνταξιούχους, επισημαίνει πως στους επόμενους μήνες θα υπάρξει μια υποχώρηση της Γερμανίας για τις συμφωνίες με την Αθήνα και θα βρεθεί ένας τρόπος να παραταθεί ο χρόνος εφαρμογής των μέτρων και ότι η Ελλάδα θα παραμείνει στην ευρωζώνη. Σύμφωνα με το δημοσίευμα ακόμα και οι πρόσφατες επιθέσεις του Προέδρου της Bundesbank Γενς Βάιντμαν κατά της πολιτικής που ακολουθεί η ΕΚΤ και ο Μάριο Ντράγκι είναι στην ουσία ανόητοι λεονταρισμοί, καθώς στο τέλος η ΕΚΤ είναι αυτή που βάσει καταστατικού της μπορεί να επέμβει για να διασώσει το κοινό νόμισμα με κάθε τρόπο. «Τα πράγματα είναι περίπλοκα στη Γερμανία. Δεν υπάρχει τρόπος εξόδου από την κρίση που να συμβαδίζει με τις επίσημες δηλώσεις για την τήρηση της αυστηρής οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής της Ευρώπης. Μπορεί η Μέρκελ να θεωρείται ακόμα στην Ευρώπη ως η πιο ισχυρή προσωπικότητα, αλλά στην πραγματικότητα έχει κάνει ήδη τον ελιγμό που την έχει βάλει στη γωνία».

ΚΑΙ ΟΜΩΣ, ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΞΗΓΗΣΗ! 

Η Ευρώπη έχει τεράστιο πολιτικό πρόβλημα. Πρόβλημα επιβίωσης. Η Ισπανία, οσονούπω θα ζητήσει βοήθεια μετά την κατάρρευση της Καταλωνίας, η Πορτογαλία θα απαιτήσει χαλάρωση του δικού της πακέτου, η Ιταλία βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού και η «σύμμαχος» της Γερμανίας, Ολλανδία αποκτά στην κυβέρνησή της στις 12 Σεπτεμβρίου, εταίρο το αριστερό Σοσιαλιστικό Κόμμα SP με ηγέτη τον 50χρονο πρώην δάσκαλο Εμίλ Ρεμέρ. Ο Ρεμέρ, απορρίπτει το πακέτο λιτότητας της απερχόμενης φιλελεύθερης κυβέρνησης Ρούτερ και προτείνει ο στόχος της μείωσης του ελλείμματος στο 3% του ΑΕΠ που επιτάσσει το ευρωπαϊκό σύμφωνο, να πάρει παράταση δύο ετών. Σε πρόσφατη συνέντευξή του μάλιστα, χαρακτήρισε «βλακώδη» την «εμμονή» που έχουν οι «λογιστές» της ΕΕ με το πλαφόν του 3% στο έλλειμμα και διακήρυξε πως «μόνο πάνω από το πτώμα του θα πληρώσει η Ολλανδία πρόστιμο επειδή δεν έπιασε τον στόχο».

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΛΙΜΑΤΟΣ, η ελληνική κυβέρνηση, έχει τη μεγάλη ευκαιρία, αν φερθεί έξυπνα - και αν φυσικά οι κοινωνικές αντιδράσεις που θα υπάρξουν για τα μέτρα της το επιτρέψουν- να οδηγήσει σε ομαλή λύση το ελληνικό πρόβλημα. 

Απλά, παίζοντας το «καλό παιδί»!

Επιτέλους, μπορούμε να βγάλουμε από πάνω μας τη ρετσινιά ότι για την κρίση φταίμε εμείς.

Μπορούμε τώρα να αφήσουμε τους «ισχυρούς» δανειστές μας να βγάλουν αυτοί το φίδι από την τρύπα!

Η Ελλάδα κοιμάται! Τι ετοιμάζεται στο Αιγαίο και την Μεσόγειο;

Του Λάζαρου Ελευθεριάδη

Από το Εσκί Σεχίρ της Τουρκίας μέχρι την Λέσβο μια χαμηλή υποηχητική πτήση ενός πολεμικού αεροσκάφους σε προφίλ hi-lo-hi είναι διάρκειας 30 λεπτών.

To αεροσκάφος τύπου F-35 αλλάζει τα πάντα στην ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο και η προγραμματισμένη προμήθειά του από την Τουρκία, εάν τελικά αληθεύει ως πληροφορία, αποτελεί την “Λυδία λίθο”.

Επομένως εάν δεν βρεθεί άμεσα τρόπος αντιμετώπισής του από την Ελλάδα, τότε οι πολιτικοί οι οποίοι έχουν την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας σήμερα, θα ευθύνονται στο ακέραιο για τον επικείμενο ακρωτηριασμό της, εξ αιτίας της δραματικής αλλαγής της στρατιωτικής ισορροπίας μεταξύ Τουρκίας-Ελλάδος.

Συγχρόνως η Τρόικα πιέζει για την περικοπή κονδυλίων στην άμυνα της χώρας η οποία μεταφράζεται σε καθήλωση στο έδαφος περίπου 130 Ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών, σε σοβαρή «τρωτότητα» του ηθικού των Ελλήνων στρατιωτικών, και με άλλες σοβαρές συνέπειες στην δυνατότητα αντίστασης της χώρας σε οιανδήποτε εξωτερική επιβολή.

Η εμπλοκή της τρόικας στο σκληρό πυρήνα της Εθνικής Άμυνας της χώρας είναι πολύ βαθύτερη απ΄ ότι φαίνεται ή λέγεται.

Οι τροϊκανοί έχουν, όπως όλα δείχνουν, λόγο και άποψη, και οι οποίοι, μέχρι στιγμής επιβάλουν, ακόμη και τον τρόπο με τον οποίο οι ελληνικές ΕΔ θα εξοπλίζονται.

Δημιουργείται αυτόματα ένα μεγαλειώδες ερώτημα, από τα πολλά κρίσιμα ερωτήματα που ανακύπτουν καθημερινά, το οποίο χρήζει άμεσης απάντησης.

Μειώνοντας το αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας, δεν αποτελούμε ευκολότερα στόχο εξωτερικών επιβολέων της Εδαφικής Ακεραιότητος της χώρας μας ;;;

Και εάν αυτό (ο ακρωτηριασμός της χώρας) συμβεί, δεν θα έχει ως αποτέλεσμα την αδυναμία αποπληρωμής των ληστρικών τόκων στα διακρατικά δάνειά τους, ή μήπως σχεδιάζουν να διασφαλίσουν τα “κέρδη” τους κρατώντας μέρη της Ελλάδος για τα επόμενα πολλά χρόνια υπό την κατοχή τους ;;;

Πότε επιτέλους θα τους “ξοφλήσουμε” ;;;

Πότε οι “πολιτικοί” μας θα αντιληφθούν την πραγματική και αναγκαία στόχευση του Εθνικού τους και πατριωτικού τους καθήκοντος ;;;

Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω την αυξανόμενη απειλή από τον μεγαλοϊδεατισμό των Αλβανών και από τους υπό αναζήτηση πατρίδος ιστοριοκάπηλους σκοπιανούς, για τους οποίους θα επανέλθω σύντομα.

Αναρωτιέμαι μεγαλοφώνως, ίσως διότι αυτό μόνον μου απέμεινε !!!

Το γιατί οι πιστωτές μας (Ευρωπαίοι δια των εκπροσώπων των, της Τρόικας) ενώ γνωρίζουν τις απειλές εκ των έξω (Τουρκία, Αλβανία, Σκόπια), δια την εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας, εξακολουθούν να πιέζουν και μάλιστα επίμονα στην μείωση του αξιόμαχου του Ελληνικού στρατεύματος, μου προκαλεί έντονα ερωτηματικά και με οδηγεί συνειρμικά στην πρόσφατη Ελληνική Ιστορία.

Η μικρασιατική καταστροφή δεν προήλθε μόνον από λάθη και «προδοτικές» πράξεις Ελλήνων, αλλά και από την σοβαρή αλλαγή πολιτικής απέναντι στην Ελλάδα των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής, δηλ. των Ευρωπαίων, Γάλλων Άγγλων και Γερμανών κατά κύριο λόγο, την συγκεκριμένη χρονική στιγμή, το έτος 1922.

Αυτή την χρονική στιγμή κατά την οποίαν ο Ελληνικός στρατός πολεμούσε ήδη στα βάθη της Μ. Ασίας και ήταν εκτεθειμένος στην παύση υποστήριξής του, αυτήν την χρονική στιγμή επέλεξαν οι Ευρωπαίοι να σταματήσουν την υποστήριξή των στην Ελλάδα.

Η αλλαγή πολιτικής και η παύση στρατιωτικής υποστήριξης προς την Ελλάδα εκείνη την χρονική στιγμή, η οποία μετετράπη σε ανοχή και ενθάρρυνση της Τουρκίας του Αττατούρκ, απετέλεσε το κρίσιμο μέγεθος το οποίο καθόρισε εν πολλοίς και την έκβαση αυτής της πολεμικής αντιπαράθεσης μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας.

Αυτοί οι οποίοι, κατά κύριο λόγο, εξυπηρετούντες τα οικονομικά και γεωπολιτικά τους συμφέροντα στην περιοχή, άλλαξαν τον χάρτη της Μικράς Ασίας και της ευρύτερης περιοχής της, εν μία νυκτί, προκαλώντας ανεπανόρθωτη ήττα στην φιλοΕυρωπαική τότε Ελλάδα, δημιουργώντας την Ελληνική προσφυγιά, τσαλαπατώντας την Ελληνική πολιτιστική κληρονομιά και παρουσία στα παράλια της Μικράς Ασίας, χαρίζοντας στους Τούρκους την Ιωνία και τον Πόντο, αρχαία Ελληνική γη, ανεχόμενοι τις γενοκτονίες των Ελλήνων, Αρμενίων, Ποντίων και άλλων πληθυσμών της Μικράς Ασίας, επιβάλλοντας τις ανταλλαγές των πληθυσμών, μόνον και μόνον διότι αυτό επέβαλλε το Εθνικό γεωπολιτικό τους συμφέρον, είναι σήμερα αυτοί οι ίδιοι, οι οποίοι επιβάλλουν ξανά την μείωση του αξιόμαχου των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Και όλα αυτά σε εποχές, οι οποίες προϊδεάζουν κλίμα ευρύτερης πολεμικής σύρραξης και βέβαια ευρύτερων γεωπολιτικών ανακατατάξεων και αλλαγών.

Το αποτέλεσμα αυτής της αισχρής πολιτικής των τοκογλύφων-πιστωτών μας, απέναντι στην χώρα μας, η οποία προκαλεί την πλήρη αποδυνάμωσή της, μόνο και μόνο για να πάρουν τα αποτελέσματα της ληστρικής τους επιδρομής από μιά χώρα, δηλ. την τοκογλυφική τους υπεραξία.

Και η οποία από της ιδρύσεως της ως “ανεξάρτητο” κράτος πληρώνει τους άθλιους Ευρωπαίους τοκογλύφους-πιστωτές μας για να της “δώσουν” την δυνατότητα να “υπάρξει”, να επιβιώσει ως αυτοδιαχειριζόμενο και με δικαίωμα αυτοδιάθεσης Έθνος.

Βέβαια οφείλω να υπενθυμίζω συνέχεια την πράξη του ΓΑΠ, εκτός των άλλων, (για την οποίαν έπρεπε να παραπεμφθεί στην Ελληνική δικαιοσύνη με την κατηγορία της Εσχάτης προδοσίας) να μετατρέψει τα ληστρικά δάνεια του Ελληνικού κράτους, τα οφειλόμενα όμως σε ιδιώτες πιστωτές (!!!), σε κρατικά δάνεια από τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, δηλαδή να μετατρέψει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των δανείων, μετατρέποντάς τα σε δάνεια με διακρατικές συμφωνίες, δένοντας κατ’αυτόν τον τρόπο “χειροπόδαρα” την χώρα και εξασφαλίζοντας πλήρως τούς δικαιούχους τοκογλύφους-πιστωτές μας, χωρίς ποτέ να ελεγχθούν τα χαρακτηριστικά των δανείων, πολύ περισσότερο η προέλευσή τους και η νομιμότητά τους. Όρα «μνημόνιο Ι».

Σήμερα διαμορφώνεται ένα εξωτερικό περιβάλλον στην χώρα μας, το οποίο προμηνύει έντονες εθνικές συγκρούσεις, αναδιάταξη συνόρων η οποία θα προκύψει απο το νέο “παζάρι” μεταξύ των ισχυρών του πλανήτη, αλλοιώσεις της ανθρώπινης κουλτούρας με τα αποτελέσματα ενός πολέμου αυτής της έκτασης και της ποιότητος του, τα οποία η ανθρωπότητα θα κάνει χρόνια να επουλώσει ώς τραύματα και εγκλήματα εις βάρος του ανθρώπου.

Η ανθρωπότητα επαναλαμβάνει λάθη του παρελθόντος ή τουλάχιστον επιτρέπει να διαπράττονται εγκλήματα εις βάρος της, ελέω οικονομικών συμφερόντων.

Το “ντοκιμαντέρ” του παρελθόντος τείνει να καταστεί προφητική γραφή των μελλούμενων.

Όμως, οι συνεχείς και έντονοι στρατιωτικοί εξοπλισμοί της Ρωσίας, η είσοδος της Κίνας στο παγκόσμιο “παιχνίδι”, είτε το οικονομικό είτε το στρατιωτικό, με εξοπλισμούς και οργανώσεις, η συνεχής και αδιάλειπτη προσπάθεια της Τουρκίας να καταστεί μέσω υπέρογκων εξοπλισμών, περιφερειακή υπερδύναμης, δια να αποφύγει την τριχοτόμηση της, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αντίθετης σκέψης περί του τί μέλλει γενέσθαι.
Όταν η πολιτική υποχωρεί τότε ομιλούν τα όπλα, ας ευχηθούμε στην γειτονιά μας η λύση να είναι πολιτική και όχι στρατιωτική.

Καθώς η Συρία λοιπόν ολισθαίνει ή την “ολισθαίνουν”, ακόμα πιο βαθιά σε έναν “εμφύλιο” πόλεμο, το 15μελές συμβούλιο του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών παραμένει σε αδιέξοδο για την ανάληψη δράσης. 

Ενώ η Γαλλία η οποία ασκεί την προεδρία του Συμβουλίου ως σήμερα, ήλπιζε ότι το σώμα αυτό θα συνενωνόταν για να χειριστεί την ανθρωπιστική κρίση, και για το λόγο αυτό συγκάλεσε τη σημερινή σύνοδο, στην οποία αναμένεται να λάβουν μέρος χώρες που γειτνιάζουν με τη Συρία: η Τουρκία, ο Λίβανος, η Ιορδανία κτλ.

Η απόφαση την οποίαν όμως έλαβε η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον να μην συμμετάσχει στη σύνοδο, αντανακλά σαφώς την αμερικανική θέση, δηλ. ότι όσο η Μόσχα τάσσεται υπέρ του Άσαντ δεν έχει νόημα να γίνουν περαιτέρω συνομιλίες.

Στις 27 Σεπτεμβρίου 2012 ο Ισραηλινός πρωθυπουργός κ. Μ. Νετανιάχου θα συναντηθεί με τον Αμερικανό πρόεδρο κ. Μ. Ομπάμα. Κι εκεί θα κριθούν πολλά.

Εκλογές γαρ εν όψει !!!

Οι αμερικανικές εκλογές εν πολλοίς θα κρίνουν και την χρονική έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων εναντίον του Ιράν, εάν έως τότε δεν βρεθεί “διπλωματική λύση” για το ποιος θα ελέγχει την πυρηνική δύναμη του Ιράν επομένως και τούς υδρογονάνθρακες της Ν.Α. Μεσογείου.

Στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ στις 6 Νοεμβρίου 2012, κρίνεται κατά ένα μεγάλο μέρος η επαλήθευση των σεναρίων αναδιάταξης των συνόρων της περιοχής της Ν.Α Μεσογείου, πολιτικά ή με στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Ο πόλεμος χαρακωμάτων έχει ήδη ξεκινήσει μέσα στο έδαφος της Συρίας, και αυτό το οποίο αναμένεται είναι η έκτασή του, ποιοι θα εμπλακούν και τι διάρκεια θα έχει.

Η Τουρκία σήμερα έχει αναλάβει “εργολαβικά” τον πόλεμο εναντίον της Συρίας εξοπλίζοντας μισθοφόρους και ειδικές δυνάμεις μέσα στο έδαφος της Συρίας, εξ ονόματος και δια λογαριασμόν της “Δύσης”.

Σκληρή επίθεση στην Τουρκία εξαπέλυσε ο κυβερνήτης του Τέξας Ρικ Πέρι, κατά τη διάρκεια ενός ντιμπέιτ που διοργάνωσε διαδικτυακά το Fox News. Ο Πέρι, ο οποίος διεκδικεί το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών για την αμερικανική προεδρία δήλωσε ότι «ίσως είναι η ώρα να διώξουμε την Τουρκία από το ΝΑΤΟ», ενώ χαρακτήρισε τους ηγέτες της χώρας «ισλαμιστές τρομοκράτες».

Μετά τις αμερικανικές εκλογές στις 6 Νοεμβρίου 2012 θα πέσουν οι μάσκες στο θέατρο του παραλόγου για την Ελλάδα.

Η διεθνής πολιτική και οικονομική σκακιέρα ανακατατάσσεται και επανακαθορίζεται, ενώ στο μεσοδιάστημα αυτό των τριών μηνών, η Ελλάδα, το θύμα της παγκόσμιας οικονομικής λαιμαργίας και αμετροέπειας, θα επιχειρήσει να “εκμεταλλευτεί” το διάστημα των 2-3 μηνών ώστε να αποδείξει στην Ευρώπη(!!!) ότι δικαίως παραμένει στην Ευρωζώνη.

Η Ελλάδα θα δώσει μια άνιση "μάχη" εκ των προτέρων καταδικασμένη, όμως μετά τις προεδρικές εκλογές στις 6 Νοεμβρίου του 2012 θα αποκαλυφθεί και το πραγματικό σχέδιο των "ισχυρών" του πλανήτη για την Ελλάδα.

Μετά τις αμερικανικές εκλογές θα αποκαλυφθεί αν πίσω από τις μάσκες κρύβεται άλλο προσωπείο από αυτό που εμφανίζουν σήμερα οι ευρωπαίοι πολιτικοί.

Σε απλά Ελληνικά, ή θα επιστρέψουμε στο 1940 ως βιοτικό επίπεδο ή θα ακρωτηριάσουν την χώρα προς τέρψιν των “αφεντάδων”.

Θα μάς βάλουν σε "περιπέτειες" ή όχι ;;;

Και μέσα στον "ορυμαγδό" των δηλώσεων, σκέψεων, απειλών, εκδηλώσεων αγάπης και μίσους, κτλ, προς την παραπαίουσα Ελλάδα ακούστηκε και ολίγον "αλήθεια" δια στόματος του καθηγητή Οικονομικών, κ. Καρλ Γουίλαν, με το άρθρο του στο "Forbes".
"Η κατάλληλη αντιμετώπιση του διογκούμενου και μη βιώσιμου ελληνικού χρέους είναι η παραγραφή του και όχι η ενίσχυσή του με νέα δάνεια ή η αποπομπή της Ελλάδας από την ευρωζώνη".

Άλλωστε μία "πτώση" της Ελλάδος ανακατανέμει την γεωπολιτική ισορροπία της ευρύτερης περιοχής, και αυτό οι "σύμμαχοί" μας δεν το θέλουν, όπως ο διάολος δεν θέλει το λιβάνι.

Ιδού η Ρόδος, ιδού και το "πήδημα" κύριοι πολιτικοί!!!